tag:blogger.com,1999:blog-66003689465050364582011-08-01T11:00:08.638-07:00christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.comBlogger1341100tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-23798747314247807572011-07-15T23:38:00.000-07:002011-07-15T23:39:15.847-07:00σε διαδρόμους το μυαλό μου όλο κύκλους κάνει<br />ψάχνοντας το επιμύθιο στους δικούς μου μύθους <br />έλα απόψε δώσ’ μου μίτο να πιαστώ Αριάδνη<br />το σκοτάδι με κλειδώνει σ’ άγριους λαβυρίνθους<br /><br />Στους αναίμακτους βωμούς σου, λαξευτούς στην πέτρα <br />να εξιλεωθώ ονείρων έθυσα Εκατόμβη<br />δέχομαι βροχή από βέλη, τις πληγές μου μέτρα <br />θάλψε με στην αγκαλιά σου μάνα μου Νιόβη<br /><br />Δωσ’ μου προσμονή αιώνων λάκαινα Ελένη <br />μάθε με να περιμένω στα χτιστά μου τείχη<br />το κορμί μου το ποθήσαν άγριοι πολέμοι<br />μα κι η ίδια η ψυχή μου το εγκαταλείπει <br /><br />Λίγη ώχρα απ’ τις παρειές σου, δώσ’ μου Περσεφόνη<br />με μαυλίζουν, κι υποκύπτω, σκέψεις παλλακίδες<br />μα αν πεθαίνω, αναγεννιέμαι κάθε που νυχτώνει <br />βρίθουν τα κοιτάσματά μου από βαθιές ελπίδες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2379874731424780757?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-19243450693431998412011-07-15T23:14:00.001-07:002011-07-15T23:14:44.228-07:00χορεύω απόψε με τους δαίμονες του εντός μου<br />και τους κερνώ κρασί γλυκό να τους μεθύσω<br />να πάψουνε να με γυρνούν συνέχεια πίσω<br />σ’ ό,τι στη λήθη είχε απωθήσει το μυαλό μου <br /><br />Χαμογελώ στον εαυτό μου στον καθρέφτη<br />με υποκρισία περισσή, κι ύφος διαβόλου <br />δεν άλλαξες του λέω από χτες καθόλου<br />κι αν άλλαξες λιγάκι ποιος θα το προσέξει <br /><br />Κρύβω μες τις παλάμες μου το πρόσωπο μου <br />κίνηση οικεία σε στιγμές απελπισίας<br />δικάζοντας σε ηθελημένη αβλεψία<br />τις κόρες , κι ας διψούν για φως, των αματιών μου <br /><br />Ο ήλιος λάμπει πάνω απ’ τα ερείπιά μου <br />κι εγώ χαμένος στα ρηχά δικού μου κόσμου<br />ότι μου στέρησες ζωή αμέσως δωσ’ μου<br />δεν τα ζητιάνεψα τ’ αξίζω είναι δικά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1924345069343199841?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-78893232816152597492011-07-14T00:11:00.001-07:002011-07-14T00:11:18.896-07:00συγκίνηση με πλημυρίζει<br />κάθε που αγγίζω με την αφή της μνήμης μου<br />την απουσία σου <br />ένα περίεργο μυρμήγκιασμα στις φλέβες μέσα έρπει <br />σαν να γυρίζω έπειτα από καιρό σε τόπο αγαπημένο<br />σε εδάφη πάτρια και σε γενέθλια χώματα<br />και βρίσκω απαράλλαχτο τον τόπο <br />σπίτια και δέντρα και νερά , στην ίδια θέση<br />και πρόσωπα αγαπημένα να με καρτερούν <br />ως άλλοτε πίσω από παραθύρια ολάνοιχτα <br />κι αυλές ασβεστωμένες ….<br /><br />αλλά γιατί εκπλήσσομαι;<br />χάνονται οι άνθρωποι ποτέ που μας αγάπησαν;<br />ή μήπως τους κουβαλάμε μέσα μας συνέχεια<br />μέχρι κι εμείς να γίνουμε σκιές χιμαιρικές κι αέρινα όντα<br />στη μνήμη μέσα και στα αισθήματα<br />των επιγενομένων ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7889323281615259749?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-46226331540738255782011-07-12T21:43:00.000-07:002011-07-12T21:45:02.282-07:00σου στέλνει σήμα ο ουρανός , δίδυμα ουράνια τόξα <br />γεννήματα της ένωσης του ήλιου με τη βροχή <br />σου δείχνει η νύχτα εφήμερα τα πλούτη είναι κι η δόξα<br />μ’ ένα φεγγάρι κόκκινο, που σαν να αιμορραγεί<br /><br />μα εσύ ξεχνάς πως το κορμί ταγμένο ειν’ του θανάτου<br />πως η ψυχή σου είναι βαρύ στο πέλαγος σκαρί<br />πως όλα σου τα όνειρα πήγαν ανέμου κάκου <br />την ευτυχία πως πούλησες άκαιρα και νωρίς<br /><br />κι έτσι ενεργείς σαν να φορείς την άτρωτη αιγίδα<br />σαν να σε βούτηξαν μωρό στο αθάνατο νερό <br />πέφτοντας μέσα στην φριχτή που σου ‘στησαν παγίδα<br />η έπαρση, κι ο ωμιστός, που τρώει σάρκες, καιρός <br /><br />και φτάνεις την ανθρώπινη, φύση να αποποιείσαι<br />να γίνεσαι μες στα θεριά το πιο άγριο θεριό <br />στερείσαι τις μικρές χαρές κι αγάπη προσποιείσαι<br />ίσα να πεις πως έζησα έναν καιρό κι εγώ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4622633154073825578?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-57282329468276552832011-07-11T21:30:00.001-07:002011-07-11T21:30:21.973-07:00σιγά - σιγά πάτα στις άκρες των δακτύλων <br />τώρα που η νύχτα ξέχασε να μας σκεπάσει<br />βάλε το χέρι στον βαθύ τύπο των ήλων <br />το μέλλον μέσα απ’ την αλήθεια να περάσει<br /><br />μίλα σιγά τώρα η ματαίωση κοιμάται<br />να κάνουμε και πάλι σχέδια επί χάρτου<br />το αύριο απ’ την ελπίδα αφορμάται<br />δίχως την έγνοια της φθοράς και του θανάτου <br /><br />μήλο χρυσό δανείσου από τις εσπερίδες<br />να σπείρεις έριδα στις ερινύες του εντός σου <br />πότισε την αγάπη για ν’ απλώσει ρίζες<br />προτού στο τίποτα ξοδέψεις τον εαυτό σου<br /><br />κλείσε το μάτι στον καιρό που σε αναλώνει<br />κάνε ένα γύρο με το βλέμμα σου στον κόσμο <br />κι αν κάτι υπάρχει την ψυχή σου που λερώνει<br />μοιράσου το, μισός ο μοιρασμένος πόνος <br /><br />κοίτα, ο καιρός όπως περνά τι παρασέρνει<br />ποτάμι διάπυρο που λάβα ξεχειλίζει <br />επιθυμίες, όνειρα, κι ανθρώπους παίρνει<br />μα δεν αγγίζει ότι αγαπήσαμε κι αξίζει …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5728232946827655283?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-42815250539446777622011-07-07T22:11:00.000-07:002011-07-07T22:12:16.524-07:00έχτιζες τριίστιο σκαρί να ρίξεις στο νερό <br />τα ύφαλα του άλειφες πηχτή και μαύρη πίσσα<br />και με το κιάλι κοίταζες αν έρχεται καιρός <br />πλανίζοντας τις κουπαστές για να τις φέρεις ίσα<br /><br />στόλιζες τα κατάρτια του με φώτα λαμπερά<br />για να θωρούν από μακριά τα’ άλλα πως φεύγεις πλοία<br />-που νόμιζαν πως ήσουνα φτιαγμένος για στεριά -<br />και πως ταράσσεις τα νερά της θάλασσας τα λεία<br /><br />μα σκιάζεσαι το άγνωστο, και το σκαρί πουλάς <br />καμία ,λες, δεν σε καρτερεί , πατρίδα ή Πηνελόπη<br />το πλήρωμα στασίασε, δεν του έταξες πολλά <br />και η ψυχή σου δείλιασε, κι έφυγε πρώτη- πρώτη <br /><br />κι αν ονειρεύτηκες στεριές, ξένες και μακρινές<br />ακτές που θαμποφαίνονται μες στην αυγής το χρώμα <br />φαίνεται σ’ έταξε η ζωή μην κινηθείς ποτές<br />μα να στεριώσεις στ’ άγονο κι ανθρωποφάγο χώμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4281525053944677762?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-318844183666732592011-07-06T20:58:00.001-07:002011-07-06T20:58:33.228-07:00Νυχτώνει και φεγγάρι κίτρινο ανεβαίνει <br />κάτι με πιάνει, με δεσμεύει και με αλώνει <br />με θλίβει που η ζωή περνά, δεν περιμένει <br />κι η μοναξιά τρώγοντας σάρκες μεγαλώνει <br /><br />ηχεί σαν βιβλική εντολή ξάφνου η φωνή σου <br />« χτίσε μου λέει μια κιβωτό από λαμαρίνες <br />σπάσε τους κάβους που δεσμεύουν την ψυχή σου<br />και σώσε ,αν θέλεις να σωθείς, όλες τις μνήμες<br /><br />του φόβου σου κόψε τις φλέβες με νυστέρι <br />νικούνε πάντα όσοι πιστεύουνε στη νίκη<br />θα ρθει μ’ ένα κλαδί ελιάς το περιστέρι<br />να σου υποδείξει την πατρίδα που σου ανήκει»<br /><br />κι ενώ στα ερείπια του νου μου αποσταμένος<br />ήμουν χωρίς να με ενδιαφέρει η σωτηρία<br />από το κύμα του καιρού στα δυο σπασμένος<br />φώναξα μες στη νύχτα φτου ξελευτερία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-31884418366673259?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-88031715533038536442011-07-05T21:41:00.001-07:002011-07-05T21:41:26.924-07:00τέντωσε τόξο τ’ ουρανού, φλέβα της πέτρας <br /> μπλάβο της θάλασσας κυμάτισε, κορμί<br />για όσους βρεθήκαν με την πλάτη στην παλαίστρα<br />τους ηττημένους δεν τους αγαπάει κανείς…<br /><br />τρέξε νερό του ποταμού , του καταρράκτη<br />βρέξε βροχή κι απάστραψε άσπρη αστραπή<br />για κείνους που δεν έχουνε σημείο στο χάρτη<br />να σημαδέψουν, να το πούνε πάτρια γη <br /><br />σείσε συθέμελα σεισμέ το νου του ανθρώπου<br />να λέει πια μονάχα στην αγάπη … ναι <br />κι όσους κερδίζουν μ’ άλλων πλάτες, μ’ άλλων κόπους<br />κατακεραύνωσε μια νύχτα κεραυνέ <br /><br />βγάλε ένα βέλος αιχμηρό απ’ τη φαρέτρα<br />κυρτό του ορίζοντα δοξάρι πορφυρό<br />και κάρφωσέ το σ’ όσους για καρδιά έχουν πέτρα<br />σ’ όσους στα ερείπια πάνω στήνουνε χορό<br /><br />φεγγάρι κόκκινο προσμένω απόψε πάλι <br />από την ουράνια σου κρύπτη να φανείς<br />σαν την πυθία με δάφνης φύλλα στο κεφάλι<br />να μου μαντεύεις και να με χρησμοδοτείς<br /><br />κι ως θα σε βλέπω τη ζωή μου εσύ ευλόγα <br />που έχω ως τα τώρα απ’ την έπαρση σωθεί<br />κι ας καίγομαι στης μοναξιάς μέσα τη φλόγα<br />τους ταπεινούς δεν καταδέχεται κανείς …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8803171553303853644?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-51606287596239600652011-07-03T21:33:00.000-07:002011-07-03T21:34:03.211-07:00φαίνεται, εμένα κύρης μου ήτανε ο Ποσειδώνας<br />και μάνα μου του πέλαου ο κάτασπρος αφρός<br />που στ’ όστρακο με κοίμιζε θαλασσινής χελώνας<br />γι αυτό και μες στις φλέβες μου κυλάει το φευγιό…<br /><br />φαίνεται ήμουν ποταμός σε πρότερη ζωή μου <br />ο Αχέρωντας , ο Αμέλητας, ο Νείλος, ο Ιλισσός<br />που έσκαψε κοίτη στα βουνά βαθιά η δύναμή μου<br />κι ο πόθος με τη θάλασσα να σμίξω, να ενωθώ<br /><br />φαίνεται ήμουν κάποτε καράβι στη Φοινίκη <br />που χτίστηκα από κορμούς κέδρων , κυπαρισσιών<br />γι αυτό νομίζω, η θάλασσα του κόσμου όλου μου ανήκει<br />τις νύχτες που αποσύρεται ο νους μου απ’ το παρόν<br /><br />για αυτό δε θέλω τη στεριά, φόβο έχω του χωμάτου<br />γι αυτό και δεν εστέριωσα ποτέ σε κάποια γη<br />τι βγάζει ο αέρας μια βαριά αποφορά θανάτου<br />κι εγώ μόνο για πέλαγος φαίνεται έχω πλαστεί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5160628759623960065?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-8749558318277862452011-06-26T14:37:00.000-07:002011-06-26T14:38:28.811-07:00γίνε κι απόψε αστραπή και πλήξε τα μάτια μου<br />να καταλάβω την παρουσία σου <br />έστω με δίχως σώμα, δίχως σχήμα, δίχως ύλη<br />έτσι όπως αρέσκονται να εμφανίζονται περιστασιακά<br />οι μνήμες οι γλυκές του παρελθόντος…<br /><br />γίνε κι απόψε λόγος στα χείλη μου<br />μετασχηματίσου σε φωνήεντα και σύμφωνα <br />συναρμόσου κι απλώσου πάνω στο χαρτί<br />και γίνε, για άλλη μια φορά<br />το εύηχό λεκτικό μου παραλήρημα…<br /><br />γίνε κι απόψε φωνή μες στη σιωπή που με κυκλώνει <br />μεταμορφώσου σε αρθρωμένο ήχο<br />και πρόφερε, όπως ήξερες μοναδικά<br />την απορία, τον θαυμασμό, την έκπληξη… <br />χύσου μέσα από τις χοάνες της ακοής <br />στο κέντρο της ψυχής, εκεί που κατασταλάζει το συναίσθημα<br />και τάραξε, κι αφύπνισε, και σείσε <br />συθέμελα την επανάπαυσή μου…<br /><br />ζητώ συγνώμη για την προστακτική ετούτης της γραφής<br />μα είναι προστακτική μονάχα ικεσίας, <br />υπήρξα ανέκαθεν ολιγαρκής <br />και δε νομίζω να απαιτώ πολλά <br />ζητώντας σου να κάνεις <br />απλά και μόνο <br />ό,τι είθισται να κάνουν οι απουσίες…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-874955831827786245?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-24528723245692656592011-01-30T08:57:00.000-08:002011-01-30T08:58:57.738-08:00άλλος ένας κρίκος από την αλυσίδα <br />αποσυνδέθηκε προσφάτως.<br />όχι αίφνης, αναμενόταν από καιρό η θραύσις του<br />εξ’ αιτίας των πολλών χρόνων επικαθήμενης σκουριάς <br />ανάμεσα στα οστά, πάνω στη σάρκα…<br />μετρίως ελυπήθηκαν οι οικείοι<br />"ήταν η ώρα του να φύγει", είπαν άλλοι<br />όμως εγώ, νιώθω να απομακρύνομαι κι άλλο απ’ το Αδάμ<br />κι απ’ ότι με συνδέει ακόμη με τον παράδεισο<br />και με τη συναίσθηση των ανθρώπων <br />πως είναι εφήμερα ποιήματα πηλού…<br /><br />κι η ιδέα πως σε λίγο εγώ θα αποτελώ <br />τον κρίκο τον επισφαλή , της επιπλέον απομάκρυνσης <br />και το ενδεχόμενο να λυπηθούν – έστω μετρίως- οι προσφιλείς μου,<br />με κάνει να το σκέφτομαι <br />πως πρέπει να προσπαθήσω να μείνω αθάνατος<br />όχι ως προς τη σάρκα, δεν αυταπατώμαι<br />μα ως προς τις μνήμες που θα φέρνουν στο μυαλό τους<br />οι άνθρωποι που αγάπησα πολύ <br />και μ’ αγαπήσαν…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2452872324569265659?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-60427848749810125052011-01-27T22:13:00.000-08:002011-01-27T22:14:14.934-08:00εξασκημένος να βλέπω κάτω απ’ τα ορατά<br />-ετούτο είναι το ξαντίμεμα του χρόνου <br />για όσα μου στέρησε -<br />μπορώ να διακρίνω τις προθέσεις των ανθρώπων<br />και τον φθόνο να συλλαμβάνω τον αδιόρατο <br />να ελλοχεύει πίσω απ’ τις κόρες των ματιών τους<br />όπως η νύχτα πίσω απ΄ την ανατολή<br />και να οσμίζομαι από απόσταση, την παρουσία της εξαπάτησης. <br />Ο αέρας ,βλέπεις ,γύρω από αυτούς που θέλουν το κακό<br />μυρίζει παράξενα <br /><br />έμαθα να διαβάζω από νωρίς κι από μακριά <br />τα χείλη όλων εκείνων που συναλλάσσονται <br />χαμηλοφώνως κι εν κρυπτώ με το άδικο<br />να διαβλέπω μέσα στις παλάμες τους τα αόρατα ίχνη<br />που άφηνε πάντα η ανταλλαγή βρώμικων νομισμάτων <br />και κάτω απ’ τα ψιμύθια του προσώπου τους <br />να διακρίνω ευκρινώς τα ανερυθρίαστα μάγουλα τους…<br /><br />όμως, δεν τους εμπόδισα ποτέ…<br />τοιχογραφία υπήρξα πάντοτε Αγίου <br />που ενώ υπέμεινε μαρτύρια φριχτά για να υπερασπιστεί<br />την πίστη του, κατόπιν λούφαξε για αιώνες <br />κάτω από στρώσεις δώδεκα ασβέστη<br />για να χαρεί την έπαρση της αγιότητάς του…<br />μα πόσο απέχει αυτό απ’ την αγιότητα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6042784874981012505?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-58138825433043086892011-01-26T21:07:00.001-08:002011-01-26T21:07:55.735-08:00ετούτη η χρησμική σιωπή, η βαριά<br />που απλώθηκε σαν αίφνης στο δωμάτιο<br />χαράζει απάνω στο νωπό πηλό με μια αιχμηρή γραφίδα<br />τα ιδεογράμματα των επιθυμιών μας των ανευώδοτων <br />και των ονείρων μας τα ονόματα ένα- ένα<br />σαν προσκλητήριο στρατιωτών απόντων<br />που επιτέλεσαν στο ακέραιο το χρέος τους<br />έστω κι αν δεν κατάφεραν την νίκη <br /><br />δεν ήταν λίγο που κράτησαν ζωντανή την θέλησή μας <br />κι ακόρεστη τη δίψα για τη ζωή<br />που μας οδηγούσε να αναζητήσουμε πολλές φορές<br />τις αναβλύζουσες γλυκές πηγές <br />οδοιπορώντας όποτε χρειάστηκε <br />ακόμη και στην έρημο, <br />ακόμη και στις ξέρες τις θαλασσινές τις απομονωμένες <br />για να ξορκίσουμε την ανομβρία των καιρών…<br /><br />ετούτη η ταφική σιγή η βαριά <br />που απλώθηκε σαν αίφνης στο δωμάτιο<br />γνώριμη μου είναι και δεν την φοβάμαι<br />είναι η σιγή που προηγείται πάντοτε της σκέψης μου<br />και των αναδρομών μου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5813882543304308689?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-79755491073592940712010-05-03T02:18:00.000-07:002010-05-03T02:20:17.923-07:00Πολλές φορές στης μόνωσης την άγρια παγίδα<br />σαν να σαλεύει το μυαλό, σαν να νικά τον πόνο <br />και βρίσκομαι μια ολόχρυση φορώντας προσωπίδα<br />μαζί με εκείνους να πετώ που νίκησαν το χρόνο <br /><br />βλέπω της Έλλης το κορμί ν’ αφήνεται σαν φύλο <br />πάνω απ’ τα καταγάλανα ύδατα του ελλησπόντου<br />κι ακούω να λέει: «τουλάχιστον προσπάθησα να φύγω<br />λες κι είναι δυνατή η φυγή τ’ ανθρώπου απ’ το γραφτό του<br /><br />κι ακολουθώ τον Ίκαρο στην πτήση του θανάτου <br />να λέει: «Ικάριο δέξου με στο γαλανό σου βάθος <br />απ’ ότι χρόνια μ’ έδενε στα στέρεα του χωμάτου <br />ξέφυγα, κι ας με τη ζωή πληρώνω αυτό το λάθος» <br /><br />βουίζει προς τη θάλασσα ως ρέει ο πυριφλεγέθων* <br />και με το βλέμμα ακολουθώ μι’ ακόμη εφήβου πτώση <br />νεύμα μου κάνει από ψηλά ως φλέγεται ο Φαέθων <br />«να σ’ είχα πρώτα» , μουρμουρά, «ολόστερνή μου γνώση» <br /><br />μοιραίες πτώσεις… που έβαψαν με κόκκινο τους μύθους<br />έρχονται και ξανάρχονται, και λέω με το μυαλό μου:<br />«ας ήταν να ‘πεφτα κι εγώ στο βάθος της αβύσσου <br />μα ας πρόφταινα τουλάχιστον να δω τον ουρανό μου»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7975549107359294071?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-24514517133325635622010-02-05T11:53:00.000-08:002010-02-05T11:54:13.089-08:00τα χρόνια μου τα πέρασα<br />μεγάλωσα , και γέρασα<br />χωρίς καλά -καλά να καταλάβω<br />μέσα μου όλα αμέρωτα<br />και μια ψευδαίσθηση έρωτα…<br />τι άλλο πια να ζήσω θα προλάβω;<br /><br />τα νιάτα μου αλλιώτικα<br />άγνοια κι αθωότητα<br />μιαν αίσθηση θαρρείς αθανασίας<br />δίχτυ η ζωή και μπλέχτηκα<br />μετά, κι όμως το δέχτηκα<br />να γίνω θύμα της αυτογνωσίας<br /><br />η νύχτα άγρια γύρα μου<br />μα αντί να κλαίω τη μοίρα μου<br />σ’ ένα βασίλειο ολότελα δικό μου<br />ντυμένος στην πορφύρα μου<br />και με σπαθί την πείρα μου<br />μόνος μου λέω θα φτιάξω το γραφτό μου<br /><br />με τα φτερά του λόγου μου<br />πετώ στου παραλόγου μου<br />τον ουρανό, αντίθετα από νόμο<br />βιτσιά δίνω του αλόγου μου<br />τον προαιώνιο φόβο μου<br />νικώ και σκύβω και φιλώ το χρόνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2451451713332563562?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-13796527001466386942010-01-28T22:55:00.001-08:002010-01-28T22:55:54.547-08:00σου χα ‘χαρίσει μια παλίρροια … θυμάσαι;<br />κι εσύ μου χες χαρίσει δυο μικρά κοχύλια<br />τον χρόνο σου χα πει καρδιά μου μη φοβάσαι<br />θα σ’ αγαπώ τι κι αν περάσουν χρόνια χίλια<br /><br />σου ‘χα περάσει στα μαλλιά ένα αστερία<br />και σου χα πει: «είσαι η χαμένη μου Ατλαντίδα»<br />σε παραλία , ποια; … δεν έχει σημασία<br />σαν αγαπάς ειν’ όλοι οι τόποι μια πατρίδα<br /><br />σ’ είχα ένα ήλιο που βυθίζονταν κεράσει<br />κι είδαμε το φεγγάρι ολόφωτο να βγαίνει<br />το φως του είχαμε στα δυο, οι δυο μοιράσει<br />σαν αγαπάς ότι μοιράζεσαι αυγαταίνει<br /><br />σου χα χαρίσει τη μεσόγειο, θυμάσαι<br />και συ ολάκερο μου χάρισες το Ιόνιο<br />«ψυχή μου» , μου χες πει, « το χρόνο μη φοβάσαι»<br />σαν αγαπάς ό,τι αγαπάς μένει αιώνιο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1379652700146638694?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-16300472917134456242009-09-18T01:37:00.001-07:002009-09-18T01:37:45.075-07:00βλέμματα λοξά<br />σ’ ότι πεθαίνει άδοξα<br />ρίχνω τις νύχτες που ο χρόνος σταματά<br />κι όσα είχα απωθήσει μες στης μνήμης τα κελιά<br />βγαίνουν και σμίγουνε καινούρια και παλιά<br /><br />μέσα στο μυαλό<br />μέσα σε σπήλαιο άσπιλο<br />πλάι στο ποτάμι με το ακοίμητο νερό<br />έχω εκεί κρυμμένο κάτι που το νοσταλγώ<br />μια αγάπη που δεν κράτησε πολύ καιρό<br /><br />βλέμματα λοξά<br />στου κόσμου τα παράδοξα<br />ρίχνω τις νύχτες που η ψυχή μου αλυχτά<br />που δεν υποφέρει πια να ζει μες στον πηλό<br />μα θέλει λέει να περπατά γιαλό- γιαλό…<br /><br />πίσω απ’ τα ορατά<br />θωρώ θεριά θεόρατα<br />και το θεό με το ένα μάτι να κοιτά<br />κάθε του ματιά , μέσα μου δίκοπη σπαθιά<br />για όσα δεν έκανα και έκλαψα μετά…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1630047291713445624?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-62071023801948208022009-03-06T21:02:00.000-08:002009-03-06T21:03:18.095-08:00Τα πάθη μου τ’ ανθρώπινα σκύβω και προσκυνώ τα<br />δίψα για δόξα του μυαλού, της σάρκας για ηδονή<br />ξέροντας όμως τα στερνά ότι νικούν τα πρώτα<br />πάντα στα αισθήματα έβαζα μιαν οριογραμμή<br /><br />σαν αγαλμα που ερίζουνε γι αυτό χίλια μουσεία<br />νιώθω, μα τ’ αποφάσισα απ’ το μάρμαρο να βγω<br />κι υπερνικώντας του κορμιού τη νεκρική ακαμψία<br />να περπατήσω αέρινος πιο πάνω απ’ τον καιρό<br /><br />δεν σας αντέχω πια στεριές, βουνά δε σας αντέχω<br />γιατί η ψυχή μου πλάστηκε από αρμυρό νερό<br />δεν έχω πια υπομονή, μήτε κι ανάγκη έχω<br />να ζητιανεύω στ’ όνειρο, μια θέση διεκδικώ<br /><br />να αποτινάξω την βαριάν αποφορά χωμάτου<br />θέλοντας, δρόμους στο νερό θα ανοίξω να διαβώ<br />δική μου είναι η ζωή, κι ας ειν’ του πεταμάτου<br />ετούτη μου ‘λαχε κι εγώ ετούτην αγαπώ<br /><br />κι αν βυθιστώ όπως βούλιαξαν κάποια αρχαία ναυάγια<br />κατάφορτα πιθαμφορείς με σαμιακό κρασί <br />κάλλιο να ζω στη θάλασσα με του βυθού τα χάδια<br />παρά σ’ όσα μ’ αφήσανε με την ψυχή μισή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6207102380194820802?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-76286867476671359402009-03-05T21:59:00.000-08:002009-03-05T22:00:32.688-08:00Πώς να μερώσω τη φωνή που όλο μου λέει: ξεκίνα !<br />πέρνα το ύψος των βουνών, των θαλασσών τα πλάτη<br />φτάσε ως την άκρη των ακριών, καν’ την ψυχή σου κύμα<br />κάνε το σώμα σου χορδή, κι ας τεντωθεί, κι ας σπάσει<br /><br />Πώς να φιλιώσω μέσα μου τις δυο φυλές που ερίζουν<br />η μια κρατά από Ανατολή κι η άλλη από τη Δύση<br />αίμα, τα χέρια, τα μαλλιά, τα χνώτα τους μυρίζουν<br />για την ψυχή μου ποια απ’ τις δυο θα πάρει, θα κερδίσει<br /><br /><em>Και λέω : θέ μου βόηθα με , θέ μου ξεμίστεψέ με</em><br /><em>απ’ του μυαλού του διχασμό κι απ’ του κορμιού τα βάρη </em><br /><em>κι όρκο σου μνόω τον πιο φριχτό κι αν θέλεις πίστεψέ με</em><br /><em>ποτέ μου θάλασσα μη δω, μην ξαναδώ φεγγάρι </em><br /><br />Πώς να μπορέσω να υπερβώ τα σύνορα του κόσμου<br />που κάθε νύχτα τα χαλώ και κάθε αυγή τα χτίζω<br />δίχως φεγγίτες κι εμπατές ολόγυρα απ’ το εντός μου<br />κι αιώνια πένομαι από φως κι αγάπη λαχταρίζω…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7628686747667135940?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-44255364753047467882009-03-03T22:09:00.000-08:002009-03-03T22:11:09.588-08:00Βραδιάζει χάνεται το φως<br />κι ως του θανάτου ο αδερφός<br />τα βλέφαρά μου κλείνει<br />αδειάζει μονομιάς ο νους<br />και δραπετεύω σ’ ουρανούς<br />που χουν φεγγάρια ασήμι<br /><br />Κόντρα στης μοίρας τις βουλές<br />φτάνω κοντά στις εκβολές<br />στο Δέλτα των ελπίδων<br />στους φόβους που καραδοκούν<br />πετώ για ν’ αλληλοσφαχτούν<br />μήλο των εσπερίδων<br /><br />κι εκεί στης Στύγας το νερό<br />με όρκο δένω το θεό<br />-τι κι αν θεό δεν έχω-<br />να μη μου στείλει στη ζωή<br />ότι σιχαίνεται η ψυχή<br />κι ότι μπορώ να αντέξω<br /><br />χαράζει, γύρω μου ερημιά<br />και δεν ακούω φωνή καμιά<br />δεν βλέπω ανθρώπου ίσκιο<br />σαν χέρια σφίγγουν το λαιμό<br />τα όνειρα που έλαχε να δω<br />κι απόψε μες στον ύπνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4425536475304746788?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-58651763209482682372009-02-26T22:23:00.001-08:002009-02-26T22:23:24.628-08:00έφερα τη ζωή ως εδώ<br />σε τούτη τη βαθιά σπηλιά,<br />μέσα στη θάλασσα<br />πατώντας πάνω στο λαιμό<br />το αλαζονικό μου «εγώ»<br />και δε μετάνιωσα<br /><br />πότε σε τούτο το βυθό<br />έφτασα με μιαν αναπνιά;<br />δεν πήρα είδηση<br />πως με μονάχα ένα φακό<br />μέσα βαθιά μου προχωρώ<br />ως τη συνείδηση;<br /><br />με τα δελφίνια κολυμπώ<br />διάφανες μέδουσες με προσκαλούν<br />στο σπίτι τους<br />κοχύλια από γυαλί θαμπό<br />διάπλατα ανοίγουν για να μπω<br />μες στα κελύφη τους<br /><br />έφερα τη ζωή ως εδώ<br />τα είδωλά μου τα χρυσά<br />κάτω γκρεμίζοντας<br />και με μια φτέρνα από χαλκό<br />τον φόβο μήπως και χαθώ<br />άγρια λακτίζοντας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5865176320948268237?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-22322981173074507912009-02-26T22:18:00.000-08:002009-02-26T22:19:26.221-08:00εξερευνώ τους βυθούς της ψυχής μου<br />σιγά - σιγά και συνετά<br />πηγαίνοντας όλο και πιο βαθιά<br />μέρα με την ημέρα<br />κι αναγνωρίζοντας ήττες, αδυναμίες ,οπισθοδρομήσεις<br />που μέχρι τώρα μόνο από πείσμα<br />αρνιόμουν να παραδεχτώ…<br />και δεν εκπλήσσομαι<br />γνωρίζω πια καλά πως η σοφία του μυαλού<br />είναι το αντίτιμο που δίνει ο χρόνος<br />αντί του ξεπεσμού που όλο οδηγεί τη σάρκα<br /><br />κι ως ανιχνεύω την πορεία<br />που πήραν τα βήματά μου<br />ακολουθώντας μια νοητή γραμμή πλάι στη θάλασσα<br />την χαραγμένη ή παραχαραγμένη<br />από πριν , από άλλους,<br />από τα ίδια μου τα ίχνη<br />υποθέτω την ύπαρξή μου σ’ ένα άλλο χρόνο<br />πριν από σένα<br />και πριν από μένα ακόμη<br /><br />κι ακούω τις λέξεις μου να λαχανιάζουν στον ανήφορο<br />τα λιγοστά ουσιαστικά μου<br />και τα πολλά άρρητα ρήματα μου<br />που είναι κλιτά μονάχα στον αόριστο<br />σ’ ένα τετελεσμένο δυστυχήν αόριστο<br />που μου στοιχειώνει το παρόν<br />μα που με κάνει μέρα με την ημέρα<br />όλο και πιο σίγουρο<br />πως κάποτε- τουλάχιστον- υπήρξα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2232298117307450791?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-86387893189961105342009-02-23T22:06:00.000-08:002009-02-23T22:08:05.704-08:00Μια ζωή εδώ περιμένω<br />κάρβουνο ζεστό αναμμένο<br />μες στις στάχτες μου<br />να φυσήξει ένας αέρας<br />και να πάρει πέρα ως πέρα<br />τις απάτες μου<br /><br />έχω λέει την εξουσία<br />κι οδηγώ την φαντασία<br />σε γη απάτητη<br />κλείνω τις σιωπές σε γυάλα<br />μες τα τόσα θέλω κι άλλα<br />φύση μου άπληστη!<br /><br />διαφεύγω από μια θύρα<br />βλέπω φως από σπινθήρα<br />έτσι ανέλπιστα<br />βρίσκω ήθος μέσ’ τα αήθη<br />λήθη, μνήμη, μνήμη, λήθη<br />πως μπερδεύτηκα!<br /><br />παίρνω του σεισμού το σείσμα<br />και στης σκέψης μου το κτίσμα<br />δίνω δόνηση<br />μήπως και από την συντέλεια<br />αρχινίσει απ’ τα θεμέλια<br />η αναδόμηση<br /><br />πίνω το κρασί του Μίδα<br />κι ό,τι έζησα ό,τι είδα<br />παρανάλωμα<br />μ’ έπαρση κι αλαζονεία<br />ζω ξανά την εφηβεία,<br />το μεγάλωμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8638789318996110534?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-88351638067632497872009-02-22T21:57:00.001-08:002009-02-22T21:57:37.235-08:00μες στον καθρέφτη μου θολό<br />το ραγισμένο μου είδωλο<br />«δε μοιάζω απλά με σένα»<br />μου λέει με κάποιαν έπαρση<br /> «εσύ ‘σαι εγώ κι εγώ είμαι εσύ<br />κι οι δυο μαζί κανένας»<br /><br />τα αινίγματα μου τα πολλά<br />μαζί λυμένα κι άλυτα<br />στο νου πλέκουν πλεκτάνη<br />που πάω; ποιος είμαι; τι ζητώ;<br />ποιος μ’ αγαπά; ποιον αγαπώ;<br />μήπως έχω πεθάνει;<br /><br />κι εσύ μου λες με φως πλαστό<br />τις νύχτες να φωταγωγώ<br />δάδες, πυρσούς, φανάρια<br />μέχρι να φτιάξω απ’ τα μισά<br />που βρήκα μα δε ένωσα<br />ολάκερα φεγγάρια<br /><br />μα να προσμένω δεν μπορώ<br />εγώ είμαι γρήγορο νερό<br />στο αυλάκι κάποιου δρόμου<br />θέλω να τρέξω μακριά<br />και να χυθώ μ’ άλλα νερά<br />στις θάλασσες του κόσμου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8835163806763249787?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-35245847094879761552009-02-21T21:43:00.000-08:002009-02-21T21:44:36.809-08:00Εδώ μες στον περίκλειστο που ασφυκτιώ λιμένα<br />στην αϋπνία της νυκτός, στην άπνοια της σιωπής<br />σκέφτομαι : όσα αγάπησα , ήταν καράβια ξένα<br />σταγόνες μιας απότομης κι εφήμερης βροχής<br /><br />Τα είδωλα της νιότης μου κι αυτά επιχρυσωμένα<br />που όπως ξεφτίζουν φαίνεται ο ευτελής πηλός<br />κι εσένα βλέπω που ψηλά σ’ είχα, πάνω από μένα<br />μα έκρυβες όχεντρας ψυχή σε σώμα γυναικός<br /><br />κι απάνω που έλεγα ζωή σ’ έζησα τώρα … γεια σου<br />κι είχα στις διαψεύσεις μου δοθεί αμαχητί<br />σαν ξάφνου απόκοσμου οι φωνές να με ξυπνούν θιάσου<br />και μια απαλή να ακούγεται στο βάθος μουσική<br /><br />και θεατρίνοι γύψινα που φέρουν προσωπεία<br />με βήματα θεατρικά, σχεδόν χορευτικά<br />με παίρνουν κι όπως χάνομαι μέσα στην ουτοπία<br />δε σκέφτομαι μήτε το πριν μήτε και το μετά<br /><br />κι από ψηλά όπως κοιτώ πατώντας στους κοθόρνους<br />τα πιο μεγάλα βάσανα μοιάζουν μηδαμινά<br />κι αποφασίζω κι εκχωρώ σκήπτρα, εξουσία, θρόνους<br />στη φαντασία που μαζί με μένα δε γερνά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3524584709487976155?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-15509181127748927112009-02-19T22:42:00.000-08:002009-02-19T22:44:49.647-08:00κλείνω τα μάτια,<br />ο χρόνος τρέχει<br />πίσω δεν έχει<br />σ’ ότι περνά<br />τρέχουν οι μέρες<br />χιονίζει, βρέχει<br />κι όποιος αντέχει<br />τις προσπερνά<br /><br />μα εγώ είμαι πάντα<br />λίγο πιο πίσω<br />που να τολμήσω<br />μπροστά να βγω<br />για μένα είναι<br />κάθε μου ίσως<br />κάθετο ύψος<br />προς το κενό<br /><br />κλείνω τα στόρια<br />το φως σκοτώνει<br />ως φανερώνει<br />τα σκοτεινά<br />μόνος μου μ’ ένα<br />μονό σεντόνι<br />ψάχνω μπαλκόνι<br />κάποια αγκαλιά<br /><br />μα όλο προσθέτω<br />στη σκόνη ,σκόνη<br />στο χιόνι , χιόνι<br />κι όλο απορώ<br />το φως που πάει<br /> όταν νυχτώνει<br />πως ξημερώνει<br />στον ουρανό<br /><br />Θνητή μου σάρκα,<br />φριχτή μου αιγίδα<br />είσαι παγίδα Θανατερή<br />έρμαιο στου χρόνου<br />την καταιγίδα<br />μα υπάρχει ελπίδα<br />κι ίσως σωθείς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1550918112774892711?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-6672182987998008822009-02-19T00:55:00.001-08:002009-02-19T00:55:36.626-08:00Όσοι έχουνε αντί ψυχή, μαύρο σκληρό γρανίτη<br />επιβιώνουν –σου ‘λεγαν- σε τούτο τον καιρό<br />τους πίστεψες και πιάστηκες στο ίδιο σου το δίχτυ<br />πνίγοντας σε μια κουταλιά τα αισθήματα νερό<br /><br />Και ξάφνου είδες γύρω σου να συνωθούνται χίλιοι<br />άνθρωποι που κατάσαρκα το δέρμα είχαν φιδιού<br />κυνέρωτες με κόκκινα νύχια μαλλιά και χείλη<br />η λάμψη που τους κάλεσε του δολερού χρυσού<br /><br />σαν την προπαίδεια έμαθες καλά να προσποιείσαι<br />ντυμένος στης ευτέλειας τα ρούχα τ’ ακριβά<br />ότι έχεις είσαι …κι όχι πια ότι στ’ αλήθεια είσαι<br />μα μέσα σου φριχτό κενό νιώθεις καμιά φορά<br /><br />είναι τις νύχτες που το φως σου ρίχνει το φεγγάρι<br />που της συνείδησης η ηχώ μέσα σου ξαγρυπνά <br />και λες ας ήμουν άνθρωπος για μια στιγμή μακάρι<br />να αγάπαγα, να αγαπηθώ λιγάκι αληθινά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-667218298799800882?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-90156109567396210872009-02-18T22:00:00.000-08:002009-02-18T22:01:00.350-08:00Στην κοίτη του μεγάλου ποταμού<br />ολόιδιες όλες της βροχής οι στάλες<br />κι εγώ ένα απ’ τ’ αστέρια τ’ ουρανού<br />που έχω ακόμη εμπρός μου νύχτες κι άλλες <br /><br />Δεν με φοβίζει του καιρού η ορμή<br />τον θάνατο τον έχω ξεπεράσει<br />και χαίρομαι που σε σαθρό κορμί<br />κρύβω ψυχή που αρνείται να γεράσει<br /><br />Μπροστά μου είναι ακόμη τα πολλά<br />λέω μέσα μου, κι ας με χωρίζει τείχος<br />απ’ όλα όσα ήθελα …αλλά<br />η τόλμη μου όλη κι όλη ένας στίχος<br /><br />δεν θλίβομαι που βράδιασε νωρίς<br />που νύχτωσε καθόλου δε με νοιάζει<br />κι αφήνομαι στα χέρια σου χωρίς<br />η αγάπη τώρα πια να με τρομάζει<br /><br />σοφότερος να γίνομαι; Μπορεί<br />που σκέφτομαι : «υπάρχει μέλλον» πάλι<br />που βλέπω απ’ το σκοτάδι, της αυγής<br />το φως, να παίρνει πάλι τη σκυτάλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-9015610956739621087?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-61170259745555953962009-02-17T22:35:00.003-08:002009-02-17T22:36:46.129-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6117025974555595396?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-41311057232639080902009-02-17T22:35:00.001-08:002009-02-17T22:35:31.005-08:00Ποιος μ’ έριξε στον άγριο κι άξενο πόντο τούτο<br />της σάρκας προμηνύματα ποιος θάνατος της στέλνει<br />και ποιος της νύχτας τη σιωπή διχοτομεί και τέμνει<br />ακούω φωνές , ποιος τραγουδά, ποιος παίζει το λαγούτο<br /><br />ποιος μέσ’ στης μνήμης την πλεκτή, να μ’ έπλεξε πλεκτάνη<br />ποια ανάγκη τάχα των ματιών για φως από το φως σου<br /> μ’ ώθησε να οραματιστώ πως πάνω στο λαιμό σου<br /> ακούμπησα ενώ καιρό πολύν έχω πεθάνει<br /><br />και είπα: «σου πρέπουν πέλαγα να διαφεντεύεις χίλια<br />χίλιες παλίρροιες κι άμπωτες χίλιων βυθών πανίδα<br />εσένα δε σε γέννησε μια μάνα, μια πατρίδα<br />είσαι παντού : στο μέσα μου, στα μάγουλα στα χείλια<br /><br />κι εσύ μου πικρογέλασες και μου πες: « ξεκουράσου<br />τα οράματα αληθινά βγαίνουν σαν τα πιστέψεις<br />αγάπη μην καταδεχτείς ποτέ να ζητιανέψεις<br />την μοναξιά σου νίκησε, τον πόνο καταράσου»<br /><br />μα εγώ που δέθηκα σφιχτά με κόμπο που δε λύνει<br />σ’ έναν ιστό ν’ αναζητώ στ’ ανούσια την ουσία<br />θα ‘δινα τη Μεσόγειο κι όλη τη Μικρασία<br />για ένα μόνο σου νησί, μια Κω μια Μυτιλήνη …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4131105723263908090?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-57257567758164050352009-02-16T22:53:00.001-08:002009-02-16T22:53:41.339-08:00άλλαξαν οι εποχές κι εγώ καθηλωμένος<br />στα ίδια πάντα, να ονειρεύομαι τα ίδια<br />σαν βασιλιάς παραμυθιού μαρμαρωμένος<br />που έχει στη σκέψη όσα δεν έκανε ταξίδια<br /><br />Το σώμα μου βαριά απ’ το λάβδανο μυρίζει<br />ίσως σωθώ, κι αν δε σωθώ θα περιμένω<br />τριγύρω η νύχτα κύκλος άκεντρος γυρίζει<br />μα εγώ τη μνήμη σου κρατώ, πυρσό αναμμένο<br /><br />τα βήματά μας που άλλοτε συμπορευτήκαν<br />ίχνη αφήσανε βαθιά στου νου την άμμο<br />κι είναι μοιραίο ,να ξέρεις, όσοι αγαπηθήκαν<br />να φτάνουν ως κι από το θάνατο πιο πάνω<br /><br />Βάρυνε μέσα μου η ψυχή κι έγινε πέτρα<br />μα όπως βυθίζομαι στη θάλασσα , σου γνέφω<br />μέχρι το δέκα σιγανά σου λέω μέτρα<br />κι αν φύγω ως μνήμη πάντα πίσω θα επιστρέφω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5725756775816405035?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-54138024815970096872009-02-15T22:49:00.000-08:002009-02-15T22:50:33.200-08:00σ’ ένα ιερό της Ίσιδος κάπου στις Θήβες<br />ως μ’ έλουζες στα σκοτεινά σ’ ένα λουτήρα<br />μου ‘πες μαζί θα ξεγελάσουμε τη μοίρα<br />κι ύστερα γίναμε στην άμμο πυραμίδες<br /><br />καθώς τα χέρια μας σμιλεύαν του Φειδία<br />πα στη ζωφόρο τη λευκή του Παρθενώνα<br />μου πες θα σ’ αγαπώ ως τη δύση του αιώνα<br />και στην πεντελική αφεθήκαμε ακαμψία<br /><br />Τη νύχτα που έσβηνε στη λήθη η Πομπηία<br />σ’ εναγκαλίστηκα φορά στερνή και πρώτη<br />μου ‘ταξες να μου δόσεις την αιώνια νιότη<br />κι ύστερα γίναμε δυο γύψινα εκμαγεία<br /><br />σ’ είχα και πλάι μου, και μέσα και κοντά μου<br />μαζί μου σ’ όποιαν εποχή σ’ όποια πατρίδα<br />τώρα κοιμάμαι μοναχά με την ελπίδα<br />να ρθεις και στ’ όνειρο ν’ αγγίξεις τα μαλλιά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5413802481597009687?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-33353790771880150212009-02-12T23:43:00.000-08:002009-02-12T23:44:09.398-08:00Εσένα που πριν γεννηθείς έπρεπε να σαι άνδρας<br />που μπόρεσες και γδύθηκες τη σάρκα που γερνά<br />και φόρεσες το πράσινο δέρμα της σαλαμάνδρας<br />να ξεγελάσεις τον καιρό που γρήγορα περνά <br /><br />Σ’ είπαν τρελό μόνο επειδή ήθελες κάθε τόσο<br />να βγαίνεις και στου φεγγαριού να λούζεσαι το φως<br />που είπες μια μέρα: « το θεριό του χρόνου θα σκοτώσω<br />και μετά θάνατον θα βρω τρόπο εγώ να ζω»<br /><br />Περνούσες απ’ τα σύννεφα τ’ ουράνιο άγγιζες τόξο<br />και κάθε π’ έβρεχε ήσουνα ένα με τη βροχή<br />και τους ανθρώπους ξέχναγες που σε πληγώναν τόσο<br />σε μια άνωση αφηνόσουνα του νου σου μαγική<br /><br />«τι να την κάνω την ψυχρή- έλεγες - λογική σας<br />εγώ ‘χα γι’ άλλον ουρανό και γι’ άλλη γη πλαστεί<br />για σάς μετράει πιο πολύ η ύλη απ’ την ψυχή σας<br />δυο πιθαμές δεν σκέφτεστε θα πάρουμ’ όλοι γης»<br /><br />και ένα πρωί το σώμα σου που βρήκε ξυλιασμένο<br />μέσα σ’ ένα χαρτόκουτο, κάποιος περαστικός<br />ένα χαμόγελο ήτανε στα χείλη σου αφημένο<br />σαν ένας προς το θάνατο στερνός σου χλευασμός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3335379077188015021?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-50197168419774128422009-02-11T23:00:00.000-08:002009-02-11T23:01:51.108-08:00Μου λες πως πρέπει να ανοιχτώ<br />και να νικήσω το θεριό<br />της μοναξιάς το δράκο<br />πως πρέπει να εγκατασταθώ<br />πάνω σε χώμα στερεό<br />πάνω σε βράχο<br /><br />μου λες πως πρέπει να απλωθώ<br />να βγω εκεί έξω και να δω<br />πως ζούνε όλοι οι άλλοι<br />μα εγώ στα «πρέπει να και… να»<br />σου λέω: δε γυρνώ ξανά<br />στον κόσμο πάλι<br /><br /><em>γιατί δε μένω πια εδώ<br />είναι καιρός που έχω φύγει<br />σε σπίτι πάνω στο νερό<br />πλέω, δεν έχω σταθερό<br />τόπο, μα μήτε και θεό<br />να μ’ αποφύγει<br /><br /></em>μου λες πως πρέπει να σωθώ<br />να βρω μιαν άκρη να πιαστώ<br />κάποια στεριά ν’ αράξω<br />την ουτοπία μην κυνηγώ<br />κι απ’ τη θαλάμη μου να βγω<br />πολλά ν’ αλλάξω<br /><br />μου λες πως πρέπει να πειστώ<br />πως δεν αξίζει να πετώ<br />με τα φτερά μου μόνο<br />μα εγώ στα πρέπει να και να<br />σου λέω δεν γυρνώ ξανά<br />πίσω στον κόσμο<br /><br /><em>γιατί δε μένω πια εδώ<br />είναι καιρός που έχω φύγει<br />σε σπίτι πάνω στο νερό<br />πλέω, δεν έχω σταθερό<br />τόπο, μα μήτε και θεό<br />να μ’ αποφύγει<br /></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5019716841977412842?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-88480456283531335932009-02-10T22:46:00.000-08:002009-02-10T22:48:07.733-08:00Χαμήλωσαν τα σύννεφα και βρέχει άγριες μνήμες<br />Θυμάμαι, σ’ είχα αγκαλιά κι ήσουν κλωνί από δυόσμο<br />Κοιμήσου έλεγα αγάπη μου μα κι αύριο μέρα είναι<br />Θα βγούμε τότε, και θα δεις , θα αλλάξουμε τον κόσμο<br /><br />Και κράταες στην παλάμη σου τ’ ολόγιομο φεγγάρι<br />τα μάτια σου απύθμενοι βυθοί, γαλάζιου πόντου<br />κι έλεγα να γινότανε να μ’ έπαιρνες μακάρι<br />κει που ανταμώνουν οι γραμμές θαλάσσης κι οριζόντου<br /><br />Ξαγρύπναε στην ανάσα σου το φύσημα του ανέμου<br />κι εγώ στις διαθέσεις του άφηνα όλα τα ιστία <br />Κι έλεγα φύσα αέρα μου κι όλο δυνάμωνέ μου<br />Και δε με νοιάζει να χαθώ , αρκεί να είσαι η αιτία<br /><br />Χαμήλωσαν τα σύννεφα και βρέχει άγριες μνήμες<br />Ξημέρωσε κι όπως σκορπάς μαζί με το φεγγάρι <br />Μου λες : «κοιμήσου αγάπη μου μα κι αύριο νύχτα είναι<br />θα ρθω ξανά και θα με δεις, ο ύπνος σαν σε πάρει»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8848045628353133593?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-61695956590497479852009-02-09T23:20:00.000-08:002009-02-09T23:21:16.171-08:00Περιμένω ακόμη τις νύχτες<br />Τις νύχτες τις ατελείωτες<br /> να προελάσουν<br />εκείνες που να γιγαντώσουν μέσα μου<br />τον πόθο να ξεφύγω από την ένδεια του φωτός<br />και θα με ωθήσουν τα βλέφαρα να ανοίξω<br />και δια γυμνού οφθαλμού να δω και πάλι<br />τη διαύγεια των αυγινών οριζόντων<br />που ονειρεύτηκα.<br />Γνωρίζοντας καλά<br />πως αν υπάρξει πλήρης έλλειψη φωτός<br />από ένστικτο και μόνο επιβίωσης<br />θα το αναζητήσω<br /><br />Περιμένω ακόμη την κατάρρευση.<br />Την κατάρρευση την ισοπεδωτική<br />να έρθει<br />Των άλλοτε πιο λατρευτών μου ειδώλων<br />εκείνη που θα γεννήσει μέσα μου<br />την επιθυμία της ανοικοδόμησης…<br />Γνωρίζοντας καλά, πως οι πιο σταθερές δομές<br />είναι αυτές που χτίζονται απάνω σε σαθρά εδάφη<br />κι απάνω σε χαλάσματα.<br />Έτσι ανέκαθεν γινόταν με τους πολιτισμούς<br />όσους κι αν γέννησε στο πέρασμά του<br />το ματαιόδοξο γένος των θνητών…<br /><br />Περιμένω ακόμη τις λέξεις<br />Τις λέξεις τις κατάλληλες…<br />να μου δοθούν <br />Εκείνες που θα εκφράσουν τα πιο μεγάλα μου συναισθήματα<br />που στάσιμα εδώ κι αιώνες σκουριάζουν<br />σαν κοιτάσματα σιδήρου<br />κάτω απ’ το χώμα, κάτω από τους βράχους<br />που τα καταπλάκωσα….<br />Γνωρίζοντας καλά<br />πως όσο υπάρχουν κάπου μέσα μου ,<br />έστω θαμμένα, έστω ανέκφραστα<br />υπάρχει η ελπίδα να μετασχηματιστώ<br />κάποτε σε άνθρωπο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6169595659049747985?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-86351062740223783102009-02-07T22:02:00.000-08:002009-02-07T22:03:02.643-08:00Μεσάνυχτα και ταξιδεύεις με βλέφαρα κλειστά<br />πετώντας μες στη θάλασσα διαβήτη και πυξίδα<br />δε θες να ξέρεις αν νησί θα σου φανεί μπροστά<br />ή οι πέτρες οι αλληλόκρουστες που κλειούν την Προποντίδα<br /><br />κι έωλος μέσα στου Αίολου τα δώδεκα παιδιά<br />αφήνεσαι και χάνεσαι δίχως να περιμένεις<br />πως ξάφνου από το πέλαγος θα αναδυθεί στεριά<br />και πάνω της μια εκκλησιά πως θα χει ασβεστωμένη<br /><br />βουτάς μες στον εξαίσιο βυθό με μια αναπνιά<br />βγαίνεις στα κίτρινα ,πηχτά νερά έξω απ’ τη θήρα<br />βλέπεις καπνό να ανηφορεί στον ουρανό ψηλά<br />κι αντί να φύγεις λούζεσαι στη λάβα του κρατήρα<br /><br />κι ύστερα παίρνεις να πετάς με κέρινα φτερά<br />στου ήλιου το δίσκο που ποτέ από κοντά δεν είδες<br />κι ως χαίρεσαι τη ζέστη του κάτω σου καθαρά<br />βλέπεις όσα σε τρόμαζαν μικρές, μικρές κουκίδες<br /><br />θάβεις τα όσα ήθελες να ζήσεις μα δε ζεις<br />βάζοντας στο άδειο από φωνή μισάνοιχτο τους στόμα<br />κέρμα από άργυρο ακριβό που κάποτε είχες βρει<br />αρχαίο, που είχε ανάγλυφη πάνω του μια χελώνα<br /><br />γράμματα ιερογλυφικά διαβάζεις φωναχτά<br />επάνω σε αιγυπτιακές από ήλεκτρο σφραγίδες:<br />«Όσα φοβάσαι πέρασαν , μα άλλα έρχονται μπροστά<br />Φυλάξου… φύσηξε νοτιάς, θα βρέξει πάλι ακρίδες»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8635106274022378310?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-72333108507994031742009-02-06T23:33:00.000-08:002009-02-06T23:36:42.022-08:00Εμένα ν’ αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Μέχρι ν’ ανηφορίσει ο καιρός, να μ’ αγαπάς,<br />Και να συγκατανεύσει<br />Στο άγριο κάλεσμα του έρωτα<br />Και μέχρι μέσα από τις λέξεις μας<br />Να ανοιχτεί ένας καινούριος κόσμος<br />Όλος άνοιξη<br />Πατρίδα για όλους που αγαπήθηκαν.<br />Αιώνια, αδιάψευστη παντοτινή<br /><br />Εμένα να αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Μέχρι να υπάρξει εκείνη η εποχή, να μ’ αγαπάς<br />Που θα γεννιόμαστε όποτε θέλουμε<br />Και θα πεθαίνουμε μόνο όταν παύουμε ν’ αγαπιόμαστε<br />Μέχρι που στην επιθυμία μας μπροστά<br />Υποκλιθεί ολάκερο το σύμπαν<br />Μέχρι να ανοίξει το στερέωμα<br />Και να εμφανιστεί το αργυρό διάδημα της σελήνης<br />Που συντρόφεψε τους έρωτες της εφηβείας μας…<br /><br />Εμένα να αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Κι όταν θα είμαι στον παράδεισο να μ’ αγαπάς<br />Εκεί που θα με στείλει η πίστη στην αγάπη σου<br />Και μέχρι να ρθουν οι μέρες<br />Που τα σώματα δε θα τα χωρίζει μήτε κι η τάφρος του θανάτου<br />Και τα πελάγια χάσματα θα υποθάλπουν τα στεριανά μας όνειρα<br />Τα αιώνια, τα’ αδιάψευστα , τα παντοτινά<br /><br />Εμένα ν’ αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Κι όταν θα είμαι μια απλή φωτογραφία να μ’ αγαπάς<br />Μέχρι να ρθει εκείνο το διάστημα του χρόνου<br />Που θα μπορούμε να αγγίξουμε ξανά<br />Τη σάρκα όσων έχουν φύγει<br />Μέχρι να δούμε πάνω πολύ και πέρα από την όρασή μας<br />Και να με θες δικό σου για μια, για δυο ζωές<br />Παντοτινά, μέχρι το άπειρο<br /><br />Εμένα ν’ αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Με βλέφαρα κλειστά να με αφήνεις να σε οραματίζομαι<br />Ιδανική που γέννησες όσα δε σκέφτηκα ακόμη<br />Μέχρι να χτίσει τις αψίδες του ο ουρανός<br />Και να περάσουν από κάτω τροπαιοφόρα τα’ άστρα<br />Και μέχρι η λάμα του φεγγαριού διχοτομήσει<br />Την άτμητη νύχτα<br />Κι ο ήλιος δυναστεύσει στους κάμπους<br />Πάνω απ’ τα χόρτα που δεν κουράστηκαν να πρασινίζουν<br /><br />Εμένα ν’ αγαπάς κι όταν θα λείπω<br />Μέχρι τα χελιδόνια να παύσουν να μεταναστεύουν να μ’ αγαπάς<br />Κι η θάλασσα να κουραστεί να κυματίζει<br />Μέχρι οι κρίνοι να σταματήσουν ν’ αναδίδουν λευκότητα<br />Και μέχρι οι κύκνοι να αρνηθούνε το νερό.<br />Εμένα ν’ αγαπάς, μονάχα εμένα<br />Μέχρι το άπειρο<br />Γιατί ανώτερος εγωισμός δεν είναι από του έρωτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7233310850799403174?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-6265532147951580722009-01-09T23:28:00.000-08:002009-01-09T23:30:35.542-08:00Όταν εστάλη στο Μοριά να κυβερνήσει ο Μανουήλ<br />ήταν εικοσιτρίω χρονώ και κάτι<br />μα ήδη στην τέχνη του πολέμου έμπειρος<br />και της διοικήσεως βεβαίως<br />-άλλωστε αλλιώς γιατί να τον εμπιστευτεί ο Ιωάννης<br />και να τον στείλει<br />μες στην καθημαγμένη Πελοπόννησο<br />Δεσπότη-;<br /><br />Μα δεν ανέμενε κανείς πως θα το κατορθώσει<br />μέσα σε λιγοστό καιρό να υποτάξει<br />κάτω απ’ το σκήπτρο του τους ντόπιους άρχοντες<br />που μέχρι τότε ανενόχλητοι λυμαίνονταν την ύπαιθρο<br />κι έπαιρναν τα γεννήματα της γης<br />σιτάρια και κριθάρια<br />κι ήταν πολύ εχθρικοί κι απρόθυμοι<br /> στη νέα εξουσία του Μανουήλ<br />κι αντισταθήκανε με λύσσα περισσή στα σχέδιά του<br /><br />Κι όταν το εκατόρθωσε κι εστέφθη εν δόξει και τιμή<br />Δεσπότης – πρώτος τον τίτλο φέρων- του Μορέως<br />πολλοί τον κατηγόρησαν πως θεμελίωσε την εξουσία<br />στα πτώματα απάνω των αντιφρονούντων του…<br /><br />Κι εκείνος <br />-νομίζω ήταν στην τελετή των εγκαινίων<br />της νέας των ανακτόρων πτέρυγας -<br />γνωρίζοντας καλά τι λέγεται στα καλντερίμια του Μυστρά ,<br /> πίσω απ’ την πλάτη του,<br />χαμογελώντας έσκυψε και είπε σιγανά<br />στ’ αυτί του πιο πιστού, του πιο υποτακτικού του ευνούχου:<br />«τώρα , μπορώ επιτέλους να πω με σιγουριά<br />πως θα μακροημερεύσω<br />ως δεσπότης του Μορέως»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-626553214795158072?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-30342839096347129182008-12-05T13:58:00.000-08:002008-12-05T13:59:10.763-08:00Στην κα Κατερίνα Κ.<br /><br /><br />Ποιος άνεμος να σε έφερε στη σκέψη μου απόψε;<br />εγώ εδώ καθόμουν όπως πάντα<br />φυλλομετρώντας οδηγόν αρχαιοτήτων<br />κι αναπολώντας περασμένα κλέη<br />και περασμένα σχέδια<br /><br />ίσως ο αρχαίος λιτός ληνός<br />που είδα να ποζάρει , άθικτος σχεδόν<br /> -κάποιοι από σίδερο δεσμοί στο πήλινό του σώμα<br />δεικνύουν μονάχα τις πληγές-<br />ή το τριβείο των ελαιών με τις βαριές μυλόπετρες<br />κι η πήλινη κυψέλη<br />να έφεραν στο μυαλό τα λόγια σου<br />για το κρασί, το λάδι και το μέλι…<br /><br />σκέφτηκα:<br />Εσύ είσαι ακόμα εκεί κι όλο μετράς το χρόνο<br />μέσα απ’ τα χίλια μύρια θραύσματα του<br />αγγεία ακόσμητα ή γραπτά, να συγκολλάς<br />να αναστηλώνεις με την φαντασία σου<br />κατόψεις οικιών λειψές<br />προτείνοντας ποικίλες ερμηνείες. <br /><br />Μα και εγώ –να ξέρεις - παρέμεινα εδώ<br />πάντα πιστός θιασώτης όσων ονειρεύτηκα.<br />κι αν σκέφτεσαι πως πρόδωσα το πάθος μου,<br />απατάσαι…<br />Το ίδιο ακόμη ασκούμε επάγγελμα κι οι δυο<br />κι ας μην το υποψιάζεσαι...<br />μόνο που τώρα<br />ανασκάπτω τον εαυτό μου<br />όλο και πιο βαθιά του αναζητώντας<br />το νόημα ίσως και αυτής της ύπαρξής του…<br />επώδυνα; Μπορεί…<br />αλλά διόλου μάταια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3034283909634712918?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-92019485087764518502008-11-21T22:03:00.000-08:002008-11-21T22:05:09.691-08:00Φέρνω στο νου μου το Αιγαίον Πέλαγος<br />από μια αυτοχειρία που ονοματίστηκε,<br />στη θέα ενός ιστίου που έδειχνε θάνατο<br />κι απ’ την δειλία του ανθρώπου στην απώλεια<br /><br />μα εγώ , Θα θελα να βαφτίσω κάποια θάλασσα<br />Όχι με αίμα μα με την αγάπη μου<br />Που όπως θα κυματίζει και θα απλώνεται<br />Να φέρνει τ’ όνομά σου ως τα πέρατα<br /><br />Φέρνω στο νου μου το Ικάριον Πέλαγος<br />από μια πτήση μοιραία που ονοματίστηκε<br />απ’ την αποκοτιά –φορές- της άγριας νιότης<br />Που φυλακές δε θέλει μήτε κι όρια….<br /><br />μα εγώ , Θα θελα να βαφτίσω κάποια θάλασσα<br />Όχι με αίμα μα με την αγάπη μου<br />Που όπως θα κυματίζει και θα απλώνεται<br />Να φέρνει τ’ όνομά σου ως τα πέρατα<br /><br />Φέρνω στο νου τη θάλασσα του Ελλήσποντου<br />Που από το πόντισμα της Έλλης πήρε τ’ όνομα<br />Από την ψευδαίσθηση του ανθρώπου πως μπορεί<br />με το φευγιό να αποφεύγει ως και τη μοίρα του…<br /><br />μα εγώ , Θα θελα να βαφτίσω κάποια θάλασσα<br />Όχι με αίμα μα με την αγάπη μου<br />Που όπως θα κυματίζει και θα απλώνεται<br />Να φέρνει τ’ όνομά σου ως τα πέρατα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-9201948508776451850?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-56987355264950555002008-11-20T02:00:00.000-08:002008-11-20T02:01:55.362-08:00Γηράσκω αεί αρνούμενος<br />την τάξη που συνέχει αυτόν τον κόσμο,<br />βαυκαλίζοντας τον εαυτό μου<br />με παραμύθια ψευδεπίγραφων επαναστάσεων<br />με προδιαγεγραμμένο τέλος:<br />«τάχα δε σκύβω σε ζυγό<br />τάχα δεν υποκύπτω»…<br />μέχρι να ρθει η αλήθεια<br />και να χτυπήσει δυνατά τις κόρες των ματιών μου<br />όπως η πόρπη η οξεία<br />που στέρησε το φως απ’ τον Οιδίποδα…<br /><br />Γηράσκω αεί αναλογιζόμενος<br />δόξες παλιές – του πνεύματος κυρίως-<br />που αφέθηκαν ανέγγιχτες από την υλοποίηση<br />και νίκες τροπαιοφόρες από μάχες<br />που δεν διεξάχθηκαν ποτέ<br />(κι όμως εγώ πως γίνεται να φέρω τις πληγές τους;)<br />κι ακούω συχνά σε ώρες περίσκεψης<br />-που όσο περνούν τα χρόνια τόσο πληθαίνουν-<br />μέσα στα αυτιά μου να βουίζει κάποια θάλασσα<br />εκείνη που δεν πέρασα ποτέ μου,<br />η πιο βαθιά κι αλαργινή, κι η πιο γαλάζια απ’ όλες<br /><br />Γηράσκω αεί απολογούμενος<br />όχι για όσα επιχείρησα να κάνω κι απέτυχα οικτρά<br />μα για όσα εν γνώσει μου – από ατολμία κυρίως<br />ή από μια ανερμήνευτη που με κατέχει συστολή-<br />παρέλειψα να επιχειρήσω ή και να πω.<br />και για όλες τις φορές – κι είναι πολλές<br />κι όλο περσότερες όσο περνούν τα χρόνια-<br />που έκρυψα μες στις απαλάμες μου το πρόσωπο<br />μη δω, να μη με δούνε<br />πιστεύοντας πως εθελοτυφλώντας<br />μπορώ να επιβιώσω και να τραβήξω εμπρός<br /><br />γηράσκω αεί αποδεχόμενος<br />πως έχω απ’ τη ζωή ταχτεί<br />μόνο ν’ απολογούμαι ή και να κάνω αναδρομές<br />με λόγο άλλοτε πεζό κι άλλοτε σχεδόν ποιητικό…<br />και τώρα το μόνο που παρακαλώ<br />-όλο και πιο θερμά όσο περνούν τα χρόνια-<br />είναι να το ‘κανα τουλάχιστον καλά<br />σαν να εξαρτιόταν από αυτό<br />η σωτηρία ολάκερου του κόσμου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5698735526495055500?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-83922611867246835112008-10-28T03:16:00.000-07:002008-10-28T03:22:58.559-07:00Οι επιθυμίες μου ,όλες τους, είχαν κάτι ψηλόλιγνα κορμιά<br />τόσο που η κώμη τους άγγιξε -κάποτε-<br />τη φωτεινή πορεία των άστρων,<br />τα δάχτυλά τους χάιδεψαν τις παρειές<br />της ρόδινης σελήνης<br />τα μάτια τους κοιτάξανε κατάματα την αισιοδοξία<br />κι εναγκαλίστηκαν ,παράτολμα ,το αδύνατο<br />κι είχαν τη σάρκα γυναικός αγαπημένης<br />τόσο, που κάποιες νύχτες νόμισα πως ήμουν<br />ξανά μωρό στην αγκαλιά της μάνας μου<br /> κι άλλη φορά πως άγγιξα το στήθος κάποιας,<br />παράφορα όμορφης, και ποθητής ερωμένης.<br /><br />Ω! τι γινήκατε τώρα που ο άνεμος σπρώχνει κατά δω τις λύπες;<br />και που είναι τα παρήγορα λευκά σας χέρια<br />να αναστήσουν το θρίαμβο της νιότης που αποσύρεται<br />σαν κουρασμένη άνασσα απ’ τις πολλές τις κολακείες<br />και τα ψέματα;<br />Που είναι οι ανταμοιβές που υποσχεθήκατε στη σάρκα μου και στην ψυχή μου<br />όταν σας ενθρόνιζα εν δόξει και τιμή<br />βάζοντας μες στις απαλάμες σας σκήπτρα νοερά<br />από χαλκό και κεχριμπάρι ατόφιο<br />και στα μαλλιά σας στεφάνια από μυρτιές<br />κι από γαλάζια κύματα;<br /><br />Βραδιάζει. Κι όπως αποσύρεται το φως<br />κι ακροβατώ στις αιχμηρές παραδοχές της συνείδησης<br />μια λύπη συνεπαίρνει τα μάτια μου αδάκρυτη:<br />Ανένδοτα τα χρόνια που δεν οπισθοδρομούν<br />και που εγώ, ασυναίσθητα ολισθαίνω προς το άπειρο<br />γράφοντας αδυσώπητες γραφές<br />μια ελληνικές και μια φριχτά – φριχτά βαρβαρικές<br />κι όλες σε χρόνο –δυστυχώς- αόριστο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8392261186724683511?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-37215990955203550222008-05-03T13:43:00.000-07:002008-05-03T13:47:17.940-07:00Αν κατείχα την τέχνη της μεταμορφώσεως<br />όχι της ψεύτικης και της απατηλής<br />που κάμνει τους ηθοποιούς για άλλους να περνιούνται<br />πίσω από προσωπεία γύψινα<br />ή κάτω από ψιμύθια διάρκειας εφημέρου,<br />θα μεταμορφωνόμουν –δίχως άλλο - σε οξυγόνο.<br />Να εισβάλλω λάθρα κι ανεπαίσθητα<br />στα στήθη μέσα νεαρών παιδιών<br />να αποκρυπτογραφώ τους χτύπους της καρδιάς τους<br />όπως δονείται όπως πάλλεται απ’ τον έρωτα.<br />κι έτσι αόρατος κι αόριστος<br />ίσως και να μάθαινα επιτέλους τους ανθρώπους…<br /><br />Αν γνώριζα την τέχνη της μετακινήσεως<br />όχι εκείνη των ταχυδακτυλουργών<br />που είναι ικανοί να αλλάζουν θέση στα αντικείμενα<br />με τη βοήθεια ράβδων ή λέξεων μαγικών,<br />θα έφερνα τους ανθρώπους μπροστά<br />στη πιο σαρωτική θέαση: του θανάτου.<br />διδάσκοντάς τους την απόλυτη εξίσωση<br />κι ίσως συναισθανθούν τότε μονάχα κι έτσι<br />τη ματαιότητα να ζουν θηρεύοντας την ύλη<br /><br />Αν είχα τη δυνατότητα μιας μόνο προσευχής<br />ή αιτήσεως μιας χάρης από έναν παντεπόπτη αόρατο θεό<br />τώρα που έχω συνειδητοποιήσει την ουσία των πραγμάτων<br />κι έχω ιεραρχήσει μέσα μου πόθους και πάθη<br />θα ‘λεγα με πλήρη επίγνωση:<br />«Βοήθησέ με να μη δω ποτέ ό,τι φοβάμαι<br />κι ό,τι μπορεί να αντέξει ετούτη η ψυχή<br />και τούτο το κορμί,<br />μη, μη μου τα στέλνεις κύριε…»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3721599095520355022?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-48782296486170424312008-04-29T01:13:00.000-07:002008-04-29T01:14:36.063-07:00Ρίχνω ένα βλέμμα στον καθρέφτη μου αδιάκριτο.<br />Πόσο με αλλάξανε τα χρόνια που περάσαν<br />και σ’ ό,τι καθρεφτίζεται και σ’ ό,τι όχι!<br />Τόσο που έχω ξεχάσει πλέον τα παλαιά μου πρόσωπα<br />-Μάσκες που υπηρέτησαν εφήμερα άλλους ρόλους:<br />της εφηβείας, της νεότητας, της άνδρωσης της πρώτης-<br />σε βεστιάρια μέσα σκοτεινά<br />ή στα άληστα τα ερμάρια της μνήμης…<br /><br />μονάχα κάποιες νύχτες<br />-ωστόσο λιγοστές όσο περνούν τα χρόνια-<br />ωσάν να αναθυμούνται λες την παλαιάν ακμή τους<br />παίρνουν σε παραστάσεις μέρος ψευδαισθήσεων<br />σε θέατρα γεμάτα με θεατρόφιλο κενό<br />και πόθους πόθων, <br />με πειστικότητα ερμηνεύοντας περίσσια<br />ρόλους μιας άλλης εποχής<br />που δεν υπήρχε υποψία ματαιώσεως<br />μονάχα μεγαλόπνοα όνειρα:<br />της εφηβείας, της νεότητας, της άνδρωσης της πρώτης.<br />Μόνα τους όμως,<br />προσωπεία κενά, με δίχως σώμα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4878229648617042431?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-70965660001156348362008-04-28T20:47:00.000-07:002008-04-28T20:53:25.641-07:00θυμίζουνε οι μέρες μου,<br />έτσι ως περνούν βαδίζοντας η μια πίσω απ’ την άλλη,<br />σμήνος πουλιών που αποδημούν<br />από ένστικτο ,θαρρείς, ή από ανάγκη<br />γυρεύοντας αλλού το ακμάζον έαρ…<br />κι εγώ σαν θεατής<br />ή σαν μαθητευόμενος ακόμη οιωνοσκόπος<br />ν’ ακολουθώ μια τα δεξιά,<br />μια τα ζερβά πετάγματά τους<br />με την κρυφήν επιθυμία στο στήθος<br />να προπορευτώ –οποία αλαζονεία!-<br />του παρόντος μου….<br /><br />κι είναι φορές που καταφέρνω να αφεθώ<br />στα στιβαρά μπράτσα της φαντασίας<br />-της μόνης ικανής να μεταβάλλει<br />τη μονιμότητα της θέας των ματιών μου-<br />τόσο που να μπορώ ακόμη και μέσα από τούτο το δωμάτιο<br />με τα απαράλλαχτα έπιπλα<br />και τις φωτογραφίες των νεκρών<br />που επαιτούν ανάμνηση<br />σε θλιβερή παράταξη τριγύρω,<br />να ατενίζω τη γαλάζια θάλασσα…<br /><br />και τόσο η ψευδαίσθησή μου<br />μοιάζει ,φορές, αληθινή<br />που νιώθω ελαφρύς πολύ, σχεδόν αιθέριος<br />να επιπλέω, να αναπνέω, να σώζομαι<br />ωθούμενος θαρρείς στην επιφάνεια<br />απ’ τη μυστήρια άνωση της ποίησεως<br /><br /><br />Β' έπαινος στον ποιητικό διαγωνισμό του δήμου Ηρακλείου Κρήτης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7096566000115634836?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-58017742149230865522008-04-14T23:42:00.001-07:002008-04-14T23:43:45.272-07:00Όλες μου οι μνήμες αποδείχτηκαν λερναίες<br />με τους λαιμούς τους τεντωμένους<br />έτοιμες για αποκεφαλισμό<br />απ’ τη ρομφαία του χρόνου.<br />Μα δόλιες πολύ, οι πιο πολλές τους<br />γνωρίζοντας καλά- εγώ αγνοώντας<br />την ικανότητα πολλαπλασιασμού τους<br />υπό την έλλειψη φωτός…<br /><br />Κι έτσι τα λάθη μου επανέρχονται εις διπλούν<br />με προσωπεία φριχτά, γλώσσες φιδίσιες<br />σε κάθε του μυαλού μου αναδρομή,<br />σε κάθε του δωματίου μου συσκότιση.<br />Κι είναι τα πιο πολλά από αυτά<br />-μπορώ να τ’ αξιολογήσω τώρα<br />με τη σοφία της επίγνωσης-<br />πράξεων παραλείψεις ή αρνήσεις ηδονών…<br /><br />Οπλίζομαι με θάρρος αμνησίας.<br />Θα κάψω λέω μέσα μου το της τομής σημείον<br />καυτηριάζοντας καλά την αναγέννηση τους<br />-άλλωστε ο άθλος τούτος έχει προηγούμενο-<br />κι έτσι ήσυχος θα κοιμηθώ απόψε…<br />μονάχα ένας μύχιος φόβος<br />βαθιά ελλοχεύει μες τα μάτια μου:<br />μήπως ετούτο το ξεκλήρισμα , ετούτη η σφαγή <br />αποτελέσει αργότερα ,το μέγιστό μου λάθος…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5801774214923086552?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-90555748394328823822008-04-11T22:15:00.001-07:002008-04-11T22:15:42.075-07:00Ένα παιδί με κοίταξε ολόισια στα μάτια<br />και σαν να κλώτσησε μια μπάλα ενοχής<br />ίσα κατά το τζάμι της αμεριμνησίας μου.<br />Τα χέρια του δυο σφιχτές θηλιές στο λαιμό μου.<br />Τα μάτια του δυο καρφιά στις παλάμες μου,<br />με αφύπνισαν σαν από ένα αιώνιο λήθαργο<br />κι ένιωσα έξαφνα την ψυχή μου ολόγυμνη<br />να περπατά απάνω σε γυαλιά<br />απάνω σε καρφιά και σε ξυράφια…<br /><br />Την ώρα που με ρώταγε <br />«τι κόσμο μου κληροδοτείς, τι κοινωνία»;<br />Εγώ έριχνα τα μάτια μου βαριά πάνω στο χώμα<br />μην τύχει και συναντηθούν μοιραία με τα δικά του<br />και σώπαινα από ένοχη ντροπή<br />προφασιζόμενος ότι ποτέ μου δε διδάχτηκα<br />το έναρθρο προνόμιο του ανθρώπου…<br /><br />ένα παιδί με αγκάλιασε με θέρμη<br />τα χέρια του δυο φυλλωμένα κλήματα υποσχόμενα καρπό.<br />τα μάτια του δυο περιστέρια ιπτάμενα<br />πάνω από την εγκατάλειψή μου<br />κι ένιωσα ένα ηφαίστειο αισθημάτων να ξυπνά<br />με κρότο αναταράσσοντας τα έγκατά μου<br />κι άφησα να με πάρει ετούτη η έκρηξη<br />και να οδηγήσει στην πυρά τον εγωισμό μου<br />κι άφησα την ψυχή μου να οδηγηθεί οικειοθελώς <br />στην πλήρη αποκόλλησή της από τον εαυτό μου.<br />τι ανώτερο συναίσθημα άλλωστε από αυτό<br />μπορεί ποτέ θνητός κανείς να νιώσει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-9055574839432882382?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-7259950357110763892008-04-03T02:29:00.000-07:002008-04-03T02:30:56.776-07:00Όλα τα είχα υπολογίσει με ακρίβεια χιλιοστού,<br />δευτερολέπτου<br />παλιά, όταν κατάστρωνα τα σχέδιά μου:<br />που θα πατήσω, που θα ανέβω, τι θα επιδιώξω<br />κι είχα θεσπίσει ήδη τις επινίκιες γιορτές<br />κι είχα διατάξει, αψίδων οικοδόμηση<br />για να περάσει εν πλήρει παρατάξει<br />η θριαμβική πομπή, <br />κι είχα προσωπικά επιμεληθεί ανέγερση κογχών<br />να φιλοξενηθούν σε μέρος σκιερό<br />τα αστραφτερά τα τρόπαια των μαχών μου…<br /><br />έπραξα δηλαδή ανεξαιρέτως ό,τι άρμοζε<br />σαν ένας απ’ τους ματαιόδοξους θνητούς<br />που υπολογίζουν με ακρίβεια χιλιοστού,<br />δευτερολέπτου<br />μα δίχως να έχουν κατά νου τους το απροσδόκητον<br />μήτε και υπόνοια για την αισχρή καμιά φορά<br />συνομωσία των περιστάσεων…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-725995035711076389?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-64234620976897000922008-04-01T02:20:00.000-07:002008-04-01T02:21:03.343-07:00Πενθώ για όλες τις μέρες που είναι να ρθουν.<br />Όχι γιατί έχω χάσει την ελπίδα μου στο μέλλον<br />-ποτέ μου δεν υπήρξα απαισιόδοξος<br />όσο κι αν δείχνει το αντίθετο η ποίησίς μου-<br />αλλά γιατί καλά γνωρίζω πως η αντοχή μου πια<br />απέναντι στις θλίψεις, έχει λιγοστέψει<br />τόσο που σκέφτομαι καμιά φορά<br />πως όσο ίσως γερνώ<br />πιότερο γίνομαι άνθρωπος….<br /><br />Στρέφω το βλέμμα μου μακριά σαν από ένστικτο<br />-είναι επικίνδυνο πολύ να βλέπω μόνο εντός μου-<br />και να ! κάτι κιτρινωπά λουλούδια<br />αυτοφυή σε διπλανό ερείπιον κτίσμα<br />κι ας είναι απλά επισφράγιση της εγκατάλειψής του,<br />με κάνουν αυτομάτως να σκεφτώ<br />ξανά την άνοιξη<br />σε μια εποχή που είχα διαγράψει<br />την ύπαρξη ή την πιθανότητα<br />ξανά της έλευσής της…<br /><br />ας περιμένω εδώ λοιπόν,<br />υπάρχει ελπίδα να δω κάποια στιγμή ,<br />ίσως κι από ώρα σε ώρα<br />-χαρά και λύπη αναπάντεχα κι οι δυο<br />κι απρόσκλητα μας έρχονται- <br />με μίσχους και με πράσινα φύλλα<br />κεκοσμημένα<br />και τα δικά μου ερείπια…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6423462097689700092?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-18918902929303672572008-03-24T01:40:00.001-07:002008-03-24T01:40:33.982-07:00πως θα μπορούσα να σε κράξω αλλιώς<br /> εξόν αγάπη<br />αιώνια, ποίηση του εντός<br />που όλες τις νύχτες ηδονικά με σεργιανάς<br />μες σε σπηλιές υποθαλάσσιες με δελφίνια<br />που παίζουν κι ερωτοτροπούν<br />ή σε περιστεριώνες ψηλούς με θέα<br />τους αυγινούς ορίζοντες των πόθων μου<br />εκεί που ο έρωτας ανθεί<br />ντυμένος πούπουλα άσπρα<br /><br />πως θα μπορούσα να σε κράξω αλλιώς,<br /> εξόν μητέρα<br />αιώνια, ποίηση του εντός<br />που ανατρέφεις, σαν άλλη τρυφερή τροφός,<br />μέσα βαθιά μου τα πιο απτόητα όνειρα<br />και τα μαθαίνεις, πως στο κενό να περπατούν<br />πώς να παραμερίζουν κάθε εφήμερο<br />πώς να μην ντρέπονται που γεννηθήκαν όνειρα<br />ακόμη κι αν δεν ανδρωθούν ποτέ<br />κι αν δεν βαδίσουν της ευοδώσεως την οδό….<br /><br />πως θα μπορούσα να σε κράξω αλλιώς<br /> εξόν ημέρα<br />αιώνια ποίηση του εντός<br />που με το φως σου τους φόβους όλους μου τους καις<br />αιφνιδιάζοντας τους ίσκιους και τα μάτια μου<br />κι όπως εξαίφνης εξαφανίζεις τη φθορά<br />του χρόνου που σαν σκόνη αλώνει τα μαλλιά μου<br />και σκάβει μου βαθιά, βαθιά το μέτωπο,<br />πως θα μπορούσα να σε κράξω αλλιώς<br /> εξόν νεότη<br />αιώνια ποίηση του εντός…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1891890292930367257?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-85457544613337485862008-03-21T23:57:00.000-07:002008-03-21T23:59:59.087-07:00τα αισθήματα μου δεν μπορεί κανείς να μου τα πάρει<br />εκτός αυτών που έχω αφήσει να εκφραστούν<br />υπό την επιτήρηση την άγρυπνη του νου μου<br />υπάρχουν κι άλλα ανέκφραστα<br />κατάλληλα για ερώτων συγκινήσεις ή θανάτων<br />που τα φυλάω σαν κόρη οφθαλμού<br />-για ώρα ανάγκης-βαθιά μου,<br />σε κρύπτες μέσα μυστικές<br />μακριά από ήλιο κι άνεμο<br />σε ζηλευτή εντούτοις ετοιμότητα.<br /><br />τα τραύματα μου δεν μπορεί κανείς να μου τα πάρει<br />εκτός αυτών που διακρίνονται δια γυμνού οφθαλμού<br />στη σάρκα του μετώπου και στα μάγουλα,<br />απόρροια των πολλών που επέρασα χειμώνων,<br />υπάρχουν μέσα μου κρυφά χιλιάδες άλλα<br />κάποια από αυτά προϊόντα αυτοχειρίας<br />τα υπόλοιπα υπολείμματα επαφών<br />με ανθρώπους κατ’ ευφημισμόν<br /><br />τις λέξεις δεν μπορεί κανείς να μου τις πάρει<br />εκτός αυτών που έχω αφήσει να γραφτούν<br />ή εκείνες που κυλήσαν απ’ το στόμα μου<br />προς κάποια ευήκοα ώτα,<br />υπάρχουν κι άλλες μέσα μου, χιλιάδες<br />ασύντακτες ακόμη, ανερμάτιστες<br />μα που κυοφορούνπαρήγορα , ίσως, νοήματα<br />σωτήρια- μπορεί- σε ώρα ανάγκης<br /><br />την ποίηση μου δεν μπορεί κανείς να μου την πάρει<br />είναι η αποταμίευση στο εντός μου<br />χρόνων καλών και δίσεκτων<br />κι εκτός εκείνης που άφησα να αναβλύσει<br />σαν ποταμός με ελεγχόμενη ως τα τώρα ορμή,<br />υπάρχει κι άλλη άφθονη<br />που σαν σε φράγμα ασφυκτιά<br />σαν σε ενυδρείο φρίττει<br />μα που την έχω προορίσει<br />για ανομβρίας ώρα, ώρα ανάγκης…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8545754461333748586?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-9571887157645811112008-03-19T02:21:00.000-07:002008-03-19T02:24:02.156-07:00άκλητη έρχεσαι συχνά, κυρίως το βράδυ<br />σαν φως που εισβάλει μονομιάς<br />στο απότομο τράβηγμα μιας κουρτίνας.<br />θέλουν την ώρα τους τα μάτια μου να συνηθίσουν<br />την παρουσία της απουσίας σου<br />παντού μες το παρόν μου<br />σαν ζωντανή, σαν που σε χαίρομουν<br />προτού σε κράξω μνήμη…<br /><br />συνήθως βράδυ ,βλέπεις, γεύομαι ξανά,<br />με τρόπο ιδανικόν<br />τους παρελθόντες μου έρωτες<br />σε αγορές υπαίθριες παράνομα<br />σε αψίδες από κάτω<br />εκεί όπου συνωμοτούν οι έμποροι<br />έτοιμοι ν’ ανεβάσουν ή να κατεβάσουν τις τιμές<br />στο λαθρεμπόριο των συναισθημάτων.<br /><br />συνήθως βράδυ ,ξέρεις, αυγαταίνουν οι αυταπάτες<br />κι όσο οι σκιές τους πολλαπλασιάζονται<br />τόσο εγώ διαιρούμαι<br />στα δυο, στα τέσσερα, στα οχτώ…<br />- επώδυνο;<br />- Πως όχι;<br />Μα έτσι μπορώ ταυτόχρονα<br />να βρίσκομαι στο τώρα και στο τότε<br />νεόκοπα βάζοντας τριαντάφυλλα<br />στα κενοτάφια των ελπίδων<br />που ούτε τα σώματά τους, νεκρά,<br />δεν αξιώθηκα να ψάξω και να θάψω<br />κι έτσι πλανώνται πάνω μου κάθε βραδιά<br />σαν τιμωρία βαριά, νέμεση της Εκάτης…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-957188715764581111?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-80001793932347212762008-03-12T01:09:00.000-07:002008-03-12T01:12:52.231-07:00Κυρία γηραιά σε γηραιά οικία<br />αναπολεί την πρότερη της νιότη,<br />τις –πλέον- παρελθούσες της ακμές ,<br />έτσι ως περιστοιχίζεται<br />από μικρή κι αμίλητη παρέα θανάτων,<br />καρφωμένων σαν σε τιμωρία πάνω σε τοίχους<br />ή ακουμπισμένων σε μπουφέδες και κομοδίνα.<br /><br />Φορές, ρίχνει ματιές κλεφτές στα πρόσωπα<br />που ακινητούν προκλητικά,<br />σαν να γυρεύει επιβεβαίωση<br /> πως κάποτε είχε στ’ αλήθεια ερωτευτεί,<br />πως είχε αρέσει κάποτε , είχε ζήσει<br />κι είχε και πλάι σταθεί σ’ ανθρώπους<br />που σήμερα ατενίζουν τ’ άστρα<br />χωρίς να θυμώνουν ή να σκέφτονται<br />ή να ονειρεύονται<br /><br />Ξέρει καλά, πως ότι έχει φύγει γυρνά<br />μονάχα σαν ανάμνηση ή – σπάνια πλέον- σαν όνειρο νυχτερινό,<br />και πως εκεί μονάχα, μπορεί να απεκδυθεί<br />ανενδοίαστα τη ζαρωμένη σάρκα<br />να ξαναζήσει - σαν να ταν, τάχα, χτες-<br />όλους τους παλαιούς της έρωτες.<br /><br />Γι αυτό κάθε πρωί ξυπνά μ’ ένα χαμόγελο<br />προφασιζόμενη ίλιγγο ελαφρό<br />σαν να ‘χε επιδοθεί σε μια ολονύκτια σαρκική γιορτή<br />όσο κι αν ξέρει κατά βάθος πόσο ανώφελο είναι<br />να ζωντανεύει το κορμί μονάχα στ’ όνειρο<br />πόσο φριχτό να συνειδητοποιείς την παρουσία σου<br />μονάχα μέσα από τις απουσίες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8000179393234721276?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-37373414977937530612008-03-01T13:33:00.000-08:002008-03-01T13:35:13.381-08:00ακρωτηριάζω μέσα μου τ’ αγάλματα<br />κι ας τα ‘χω εγώ γεννήσει με κόπο<br />απάνω σε χαλκό σκληρό<br />ή και σε μάρμαρο άσπρο<br />με φαντασία πολύ λαξεύοντας<br />και λεπτομέρεια,τα εξαίσια σώματά των<br /><br />σ’ άλλο το χέρι αποκόπτω απ’ τον καρπό<br />να μην μπορεί εγχειρίδιο να κρατήσει ή δόρυ<br />μην τύχει κι εναντίον μου στραφεί<br />από αγνωμοσύνη.<br />Σ’ άλλο την κνήμη τέμνω<br />ή το μηρό διχοτομώ<br />μην έχει ελπίδα διαφυγής<br />από την ακαμψία<br /><br />καλύπτοντας καλά<br />ως έμαθα ανάμεσα σε ανθρώπους<br />τις αληθείς προθέσεις μου<br />με περισσή ηθοποιία προφασιζόμενος<br />πως έτσι ενεργώόχι από φόβο ή από φθόνο<br />που μόνο εγώ γερνώ<br />αλλά προς χάριν -τάχα-<br />αυθεντικότητος…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3737341497793753061?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-33173149015977223282008-02-04T02:07:00.000-08:002008-02-04T02:08:41.687-08:00όλοι οι καθρέφτες που ήπιε το γυαλί τους<br />-άλλοτε- ομορφιά πολλή,<br />τι καθρεφτίστηκαν εκεί εξαίσια σώματα<br />γεμάτα νιάτα κι έφηβα , μεγαλόπνοα όνειρα<br />στοιχειώνουν τώρα σε σαλόνια άδεια<br />και σε εισόδους που δεν δέχονται κανένα,<br />σαν θαμπωμένοι απ’ την ανάμνησή των.<br /><br />όλες οι θλίψεις που περάσανε απ’ τα μάτια μου<br />για πρόσωπα που έφυγαν<br />ή για στιγμές που –άλλοτε- οραματίστηκα<br />μα τις κατάπιε στα σπάργανά τους μέσα ακόμη,<br />η ωμιστή ματαίωσις,<br />γίνονται της «σοφίας» μου αθλοθέτες<br />και μου απονέμουν κότινους σιωπής<br />για κάθε μου άθλο λύπης.<br /><br />όλες οι θάλασσες που ταξιδέψανε –άλλοτε-<br />τις επιθυμίες μου<br />κι οι φάροι που αφειδώς σηματοδότησαν<br />την ελπίδα ελλιμένισης τους<br />μέσα σε θαυμαστά νεώρια,<br />τις νύχτες μες τον ύπνο μου ανασταίνονται…<br />γι’ αυτό πολλά πρωινά ξυπνώ<br />με λάμψεις παρελθούσες μα έτι ζώσες<br />μέσα στις αδικαίωτεςκόρες των αματιών μου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3317314901597722328?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-37622257386508173452008-02-01T02:23:00.001-08:002008-02-01T02:25:08.782-08:00οι παρουσίες εκείνων που πεθάναν<br />κι αγαπούσαμε,<br />είναι φορές σαν ζωντανές<br />έτσι ως έρχονται μες τα μεσάνυχτα<br />κάτω από τα κοιμισμένα βλέφαρά μας<br />ή ως μπαίνουν μες στη σκέψη μας<br />ανακλημένες από εικόνες ή τυχαία συμβάντα<br />που μαζί τους τα είχαμε συνδυάσει.<br /><br />οι παρουσίες εκείνων που πεθάναν<br />κι αγαπούσαμε,<br />έρχονται, δεν παρέρχονται ποτέ<br />σαν συνειρμοί της αυτεξούσιας σκέψης<br />κι όσα μαζί τους ονειρευτήκαμε<br />κοιτώντας τόσο εφήμερες<br />πάνσεπτες πανσελήνους<br />σαν να ανασταίνονται<br />με όλη τους την παλαιάν ακμή<br />εις όλην τους την αίγλη…<br /><br />οι παρουσίες εκείνων που πεθάναν<br />κι αγαπούσαμε,<br />ποτέ δεν θάβονται μες του μυαλού την άμμο<br />όσο και να φυσά νοτιάς<br />κι είναι φορές απείρως ζωηρότερα<br />τα ωραία πρόσωπά των,<br />από εκεινών που μας εξέχασαν<br />κι ας κάποτε μας είχαν ορκιστεί<br />πίστη αιωνία κι αγάπη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3762225738650817345?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-63059568023148161862008-02-01T00:52:00.000-08:002008-02-01T00:59:37.845-08:00ερμητικά κλειστά<br />ας μένουν τα παραθυρόφυλλα<br />σε έντεχνη συσκότιση<br />ας διατηρηθεί το δωμάτιο<br />κι ούτε τριγμός θύρας<br />ούτε άλλος θόρυβος ας μην ταράξει<br />την επίπλαστη γαλήνη που με τυλίγει…<br /><br />γράφω.<br />και πρέπει να οραματιστώ<br />πλήρως τις δραπετεύσεις μου<br />ανυποψίαστος –δήθεν-<br />πως έξω από τους τοίχους<br />περνούν οι μέρες μου<br />τόσο απαράλλαχτες<br />η μια πίσω απ’ την άλλη<br />σαν κουστωδία πουλιών<br />που παίρνουν δρόμο<br />ελείψει ανοίξεως.<br /><br />ιδιοτροπίες "ποιητών" θα πεις<br />κοινές. Δεν αντιλέγω.<br />μα έτσι καμώνομαι πως κάτι κάνω άξιο<br />γράφοντας για τ’ ανάξια λόγου πάθη μου<br />εν πλήρει επιγνώσει<br />πως μια επιγραφή ίσως απομείνει κι από με<br />-σαν σήμα της πορεία μου- επιτύμβια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6305956802314816186?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-25027539942676446902008-01-29T22:42:00.000-08:002008-01-28T22:43:26.953-08:00Λευχειμονούσες νύχτες του χαλκού,<br />μου στέλνουν να με τρώσουν άγρια βέλη<br />πλάθω στη σκέψη μου είδωλα πηλού…<br />να κρατηθεί η ψυχή από κάπου θέλει<br /><br />Ω! του μυαλού μου βάθος σκοτεινό<br />μου δένεις στο λαιμό σφιχτήν αρτάνη<br />κι εγώ παλεύω για να κρατηθώ<br />από ζωή μικρή που δε μου φτάνει<br /><br />Στην κάμαρά μου είμαι εγώ κι εγώ<br />κοιτάζω μια αστραπή απ’ το φεγγίτη<br />ψηλά τριγύρω τείχη οικοδομώ<br />με δόμους αδυσώπητου γρανίτη<br /><br />Φτιάχνει μορφές το φως που αποχωρεί<br />και το μυαλό, θολό, πλεκτάνες πλέκει<br />σ’ ενός μουσείου τη σάλα εισχωρεί<br />κι ασπάζεται διπλά, διπλούς πελέκεις<br /><br />τα σχέδια τα’ ανευόδωτα περνούν<br />Σαν νεκρική πομπή σαν λιτανεία<br />μια με αγνοούν και μια λοξά κοιτούν <br />φορώντας μάσκες κι άγρια προσωπεία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2502753994267644690?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-68833221755353700182008-01-29T22:41:00.000-08:002008-01-28T22:42:49.588-08:00Λωρίδα ήλιου εισχωρεί<br />απ’ την αμέλεια καλά να κλείσω τις κουρτίνες<br />και στρώνει διάδρομο αιώρησης<br />απέλπιδων σωματιδίων σκόνης<br />που χαίρονται εφήμερα το πέταγμα<br />προτού αδυσώπητα προσγειωθούν<br />απάνω σε κομμούς, σε ράφια, σε τραπέζια<br />και σε φωτογραφίες νεκρών<br />με παγωμένα βλέμματα…<br /><br />ας κρύψω την αλήθεια από τα μάτια μου<br />ας φανταστώ πως είμαι σε βυθό:<br />βράχια τριγύρω μου τραχιά με ωραία κοράλλια<br />κι ιππόκαμποι με χαίτες, χαίρονται<br />ως χάνονται στο διάχυτο πλαγκτόν…<br />φύκια αναφύονται απ’ το πουθενά<br />κι αναμεσίς τους αναπαύεται αιώνες τώρα<br />ναυάγιο καραβιού, θύμα μιας τρικυμίας<br />κατάφορτο αμφορείς κρασιού<br />που άνοιξαν και πότισαν το πέλαο<br />άκρατο οίνο.<br /><br />Ω! ευεργετική αχτίδα του ήλιου!<br />απ’ την αμέλεια καλά να κλείσω τις κουρτίνες<br />εισβάλλοντας έτσι απρόσκλητη<br />απέσπασες τα μάτια μου απ’ τις κοινές<br />τις των θνητών θεάσεις<br />τόσο παροδικά – είναι αληθές - <br />μα και σωτήρια πόσο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6883322175535370018?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-43000139526442326682008-01-25T22:34:00.000-08:002008-01-24T22:36:23.871-08:00Έρημο στέκεις κι άστεγο, αρχαίο ωδείο<br />πόσο στη μοίρα μοιάζουμε και στη θωριά μας<br />γνωρίζουμε κι οι δυο ποιοι φέρουν προσωπείο<br />κι έχουνε μουσική ευφρανθεί τα ερείπιά μας<br /><br />περνά ο αέρας και σφυρίζει απ’ την αψίδα<br />στων επισήμων τη σειρά χόρτα φυτρώνουν<br />κενό φιλοθεάμον γέμισε η κερκίδα<br />την ερμηνεύτρια σιγή που αποθεώνουν<br /><br />σκόνη επικάθεται ο καιρός στο σκηνικό μας<br />μόνιμο, λόγω σκουριασμένης περιάκτου<br />αυτόπτες μάρτυρες της παρακμής του εντός μας<br />θύματα εκρήξεως και πτώσεως της ατράκτου<br /><br />οι δόμοι μας σαν ποια να οικοδομήσαν Ρώμη;<br />ποιο τάχα τα γλυπτά μας να κοσμούν μουσείο;<br />σε πείσμα όμως των καιρών στέκουμε ακόμη<br />κι ας έρημοι, κι ας άστεγοι… αρχαίο ωδείο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4300013952644232668?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-14484461824868065072008-01-24T22:57:00.000-08:002008-01-23T22:58:47.740-08:00Ο ήλιος καίει τα σύννεφα και να!<br />η στάχτη την ελπίδα αναγεννά<br />κι ο ορίζοντας που γύρευα να βρω<br />ήταν εδώ μα δεν μπορούσα να τον δω<br /><br />Σφαλώ τα μάτια βλέπω ανατολή<br />κι ο νους μου τα χαμένα ανακαλεί<br />τολμά η ψυχή και τα δεσμά της σπα<br />το χτες αφήνει για χατίρι του μετά<br /><br />Καράβι κόβω κάβους σπάω σχοινιά<br />γεμίζω αέρα τα 'άδεια στεγανά<br />και πλέω μες στο πέλαο το ανοιχτό<br />που είχα μπροστά μου μα δεν ήθελα να δω<br /><br />Πουλί επωάζω πέτρινα αυγά<br />και πέτρινα μικρά γεννώ πουλιά<br />βαριά για να πετάξουνε αλλά<br />ανθεκτικά στου χρόνου τα αιχμηρά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1448446182486806507?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-30582057105311609192008-01-23T22:49:00.000-08:002008-01-23T22:52:17.240-08:00Ψυχή έχω πελαγίσια - σε σώμα στεριανό<br />δε θέλει κυπαρίσσια - μονάχα πέλαγο<br /><br />Η νύχτα μόλις πέφτει - απ' το κορμί το σκα<br />σε θάλασσα καθρέφτη - γδύνεται και βουτά <br /><br />Κυλιέται στην αρμύρα- μέσα σε μια αλυκή<br />τρυγάει την πορφύρα- και βάφεται άλικη<br /><br />Πλεούμενο ξετρέχει - κι άρμενο συναντά<br />στα γόνατα προσπέφτει - και το παρακαλά:<br /><br />«Καράβι καραβάκι - που πας γιαλό - γιαλό<br />μάθε μου στην αγάπη -να πλέω ή να χαθώ"<br /><br />Μα απόκριση δεν παίρνει - όσο και να ρωτά<br />που η αγάπη βγαίνει- που θάλλει ο έρωτας<br /><br />Με μια αναπνιά βουτάει- στα βάθη του βυθού<br />τη ράχη καβαλάει - λευκού ιππόκαμπου<br /><br />«Του πέλαου αλογάκι - που δίνες κυβερνάς<br />πως κυβερνιέται η αγάπη - μάθε το και σε μας».<br /><br />Μα κείνο αφηνιάζει - παίρνει να χλιμιντρά<br />τη χαίτη του τινάζει - σχίζει τα κύματα<br /><br />η αυγή χρώμα του αιμάτου - βάφεται κι η ψυχή<br />στο σώμα του χωμάτου - γυρίζει άπραγη<br /><br />κι εκεί φυλακισμένη - σε σώμα στεριανό<br />τη νύχτα περιμένει - να σμίξει πέλαγο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3058205710531160919?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-30941387464488423322008-01-21T01:52:00.000-08:002008-01-21T01:54:03.553-08:00Σαν μιαν ωραία κόρη απ’ το Φαγιούμ<br />που έκλεισε τα μάτια πριν γεράσει,<br />πριν να γευτεί τις ηδονές της σάρκας όλες<br />και που ένα σάβανο λινό<br />σφίγγει αιώνια τους χυμούς της νεότητός της<br />εμποτισμένο λάβδανο και μύρο<br /><br />έτσι παρομοιάζω τα όνειρά μου<br />που αν και τα έχει προσεγγίσει ο θάνατος<br />εκείνα διατηρούν ακόμη μέσα τους<br />παρά το ξέπνοο βλέμμα<br />και τις ωχρότατες παρειές,<br />μια αγέραστη ακμάζουσα εφηβεία.<br /><br />Ω νύχτες του ερήμου γεμάτες άμμο!<br />πόσο μου πλημμυρίζετε τα μάτια δάκρυα<br />σε κάθε φύσημα νοτιά<br />που σαν να αναγεννά ,σαν μονομιάς,<br />από μια αιώνια λήθη<br />όλες του σώματός μου τις αισθήσεις!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3094138746448842332?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-63233294559344644822008-01-18T23:54:00.000-08:002008-01-17T23:54:55.072-08:00Παίξε λαγούτο μου βραχνό<br />και δως μου δυο χορδές σου<br />να δέσω βρόγχο να πιαστούν<br />θηλιά που να μη λύνει <br />οι αντανακλάσεις του φωτός<br />της νύχτας οι αυταπάτες<br /><br />φεγγάρι που έμεινες μισό<br />δίκοπη γίνε λάμα<br />να μαχαιρώσω στην καρδιά<br />το φόβο του θανάτου<br />και στο αίμα που θα ξεχυθεί<br />να σπείρω κυπαρίσσια<br /><br />Κι εσύ φωτιά λυτρωτική<br />πύρωσε, άψε, ανέβα<br />του νου να κάψεις τα φτερά<br />να μη μου πεταρίζει<br />κάθε π’ ακούει τη θάλασσα<br />κάθε που βλέπει κύμα<br /><br />ψυχή μου ζώσου τα’ άρματα<br />στα μαρμαρένια αλώνια<br />καρτέρι στήσε του καιρού<br />και δόκανο του χρόνου<br />να μη σε βρει ξαρμάτωτη<br />για να σε μακελέψει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6323329455934464482?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-2669840933735307752008-01-16T00:10:00.001-08:002008-01-16T00:10:39.035-08:00Ένα χρόνο μετά<br />βλέπω πιο καθαρά<br />μέρα- μέρα σε μένα τι αλλάζει<br />η σοφία του καιρού<br />στα βαθιά του μυαλού<br />όπως στάλα τη στάλα σταλάζει<br /><br />μα όσο και να πονώ<br />σκύβω και προσκυνώ<br />την ακοίμητη χρόνε ροή σου<br />που ως κυλάς και περνάς<br />με πονάς, με γερνάς<br />και με παίρνεις και μένα μαζί σου<br /><br />σπεύδω δίνω στο φως<br />έναν άλλο ορισμό<br />και τη νύχτα, ημέρα βαφτίζω <br />καταργώ όλα τα δεν<br />κυβερνώ στο μηδέν<br />την αγάπη ανακτώ, την ορίζω<br /><br />ένας χρόνος και δες!<br />των ματιών οι σπηλιές<br />το ένοχό τους σκοτάδι αθωώνουν<br />κάτι θες να μου πεις…<br />σταλακτίτες σιωπής<br />πα στα χείλη σου οι λέξεις παγώνουν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-266984093373530775?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-42576214453310532492008-01-15T00:25:00.000-08:002008-01-15T00:33:56.836-08:00<em><span style="font-family:georgia;">κυκλοφορεί μελοποιημένο από τον Φιλιππο Περιστέρη στον καινούριο του δίσκο Επίλλυα</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">από τη δισκογραφική εταιρεία καθρέφτης. ερμηνεύει ο Χρήστος Γιατσίδης</span></em><br /><br />στα πρώτα μου τα βήματα<br />περπάταγα στα κύματα<br />με περηφάνια<br />δεν ήξερα πως δεν μπορώ<br />για μια ζωή να ισορροπώ<br />στην επιφάνεια<br /><br />τώρα επαιτώ ένα φιλί<br />προτού να έρθει η ανατολή<br />να μου χαρίσεις<br />μ' ένα φιλί δεν θα χαθώ<br />δεν θα φοβάμαι θάνατο<br />και ήλιου δύση<br /><br />όμως κουράστηκα πολύ<br />να περιμένω το φιλί<br />όλο το βράδυ<br />τα φώτα κλείνω για να ρθεί<br />τον ίσκιο σου να καταπιεί<br />βαθύ σκοτάδι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4257621445331053249?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-6952962664341438272008-01-14T23:49:00.000-08:002008-01-13T23:51:29.220-08:00Εξάγγελος που φέρνει θλιβερό μαντάτο<br />στην άκρη σκοτεινής παρόδου περιμένω<br />το νεύμα του θεατρώνη να μου πει πως βγαίνω<br />σε αρχαίο θέατρο ασφυκτικά γεμάτο<br /><br />Προσμένοντας το κοίλον να με αποθεώσει<br />το τάλαντο τιμώντας το υποκριτικό μου<br />με δυο γουλιές νερό ξεπλένω το λαιμό μου<br />που απ' την τόση έχει αναμονή στεγνώσει<br /><br />όμως μπροστά μου σαν να ζωντανεύει η ορχήστρα<br />τα διαζώματα ασφυκτικά με ζώνουν<br />οι κλίμακες θεριεύουν με περικυκλώνουν<br />και μ' εγχειρίδιο με προσμένει η Κλυταιμνήστρα<br /><br />δεν αγαπά κανείς κακούς μαντατοφόρους<br />ούτε κι εκείνους που κομίζουν την αλήθεια<br />έχουν τα αυτιά πολύ εθιστεί στα παραμύθια<br />και στων ειδήσεων των καλών τους μισθοφόρους<br /><br />Τα ρούχα βγάζω και τον ρόλο αποποιούμαι<br />πείτε το θεατρίνου αρχάριου δειλία<br />ή νοσηρή κι αστεία μαζί αγοραφοβία<br />όμως σε τέτοιο θέατρο να παίξω αρνούμαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-695296266434143827?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-62737646649457174532008-01-11T22:14:00.000-08:002008-01-11T22:16:31.271-08:00Ποιος χρωστήρας άγγιξε τον ουρανό<br />κι ύστερα ήρθε κι έβαψε το πέλαγο;<br />κείνο που στα μάτια σου ως λυσσομανά<br />τις στεριές ποντίζει, πίνει τα βουνά<br /><br />Ξέρεις σε ποια βάθη πνίγομαι θολά<br />ρίξε τα μαλλιά σου ανεμόσκαλα<br />απ’ τη μυρωδιά τους να αναρριχηθώ<br />ήλιο ν’ ανταμώσω κι ίσως να σωθώ<br /><br />«όχι» όσα δεν είπα κι όσα είπα «ναι»<br />στήνουνε χορό και με κυκλώνουνε<br />μη με κρίνεις που φοβάμαι το χαμό<br />ποιο φτερό δε σκιάζεται τον άνεμο;<br /> <br />θάλασσα στον ύπνο, μα είναι απατηλή<br />μια αχερουσία άγρια κι ύπουλη<br />πρώτα με μαυλίζει με ρουφά μετά<br />αν με σώσει κάτι θα 'ναι ο έρωτας<br /><br />έλα απόψε που ‘ναι η νύχτα των ευχών<br />σαν μια μελωδία σείστρων εύηχων<br />κάνε το κορμί σου άκρια να πιαστώ<br />κι ίσως να γλιτώσω κι απ’ το θάνατο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6273764664945717453?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-26897419057377739832008-01-10T23:28:00.000-08:002008-01-09T23:28:39.995-08:00Παραδόθηκε στη μωρία ο κόσμος.<br />Άπληστα μάτια κυνηγούν να δουν τα’ ανείδωτα<br />άπληστα χέρια λαχταρούν να πιάσουν τ’ άπιαστα<br />κι ο ουρανός δεν λέει να βρέξει<br />μ’ όλη τη χρεία που έχει η γης<br />να ποτιστεί ν’ ανθίσει.<br /><br />Μα μέσα στις στιγμές απελπισίας<br />που τίκτει ενίοτε η περίσκεψη,<br />έρχεται και με συναντά, κρυφά <br />σαν την παράνομη μα πολυπόθητη ερωμένη,<br />η έκπληξη,<br />για το τι είναι δυνατόν να κατορθώσει <br />με το συναίσθημά και με τη φαντασία του μόνο,<br /> ο άνθρωπος.<br />Κι ας είναι τόσο θλιβερά μικρός μες τη θνητότητά του.<br /><br />Και να! Μια αιφνίδια μουσική<br />αγέρωχα αχολογά στη σκέψη μου,<br />σαν από φόρμιγγα σκαστή , σαν από αυλό διπλό<br />σκορπά υπερήχους συριστής σιγής μες στα μεσάνυχτα<br />ποτίζοντας τη νύχτα και τον ουρανό και το φεγγάρι, μάγια…<br /><br />Γνώριμο άνοιγμα του ορίζοντα πάνω απ’ τη θάλασσα,<br />πρόθυμο έρχεται το βλέμμα μου να σ’ ανταμώσει<br />σε απελπισίας στιγμές ή αναίτιας μόνωσης<br />ζητώντας καταφύγιο σ’ ό,τι φαντάζεται πως υπάρχει<br />πέρα από σένα ή που ενυπάρχει μέσα σου:<br />πύλες –μπορεί- που θα οδηγούν σε ανάκτορα<br />με χαρτογραφημένους λαβύρινθους<br />κι απλόχερους φεγγίτες προς το φως<br />αψίδες –ίσως- αλαβάστρινης εγκαρτέρησης<br />που θα υποδέχονται θριαμβικά τα τροπαιούχα μου όνειρα<br />στεφάνια δόξας –ενδέχεται- που θα στέφουν ανιδιοτελώς<br />τις πενιχρές, μα ωστόσο άξιες σεβασμού φιλοδοξίες μου.<br /><br />Παραδόθηκε στη απληστία ο κόσμος.<br />κι εγώ σαν τμήμα του αναπόσπαστο<br />ενδόμυχα επιθυμώ, κι ας είναι ανάρμοστο πολύ<br />ή κι ακατόρθωτο, <br />μιαν ευκαιρία ακόμη νεότητος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2689741905737773983?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-75225208083853522512008-01-10T23:24:00.000-08:002008-01-09T23:24:49.662-08:00Φεύγει ο καιρός σαν άγριος κύκνος<br />που έχει ανοιγμένα τα φτερά του<br />νύχτα αξημέρωτη, κι ο ύπνος<br />θλιβερό προγύμνασμα θανάτου<br /><br />νήμα τυλιγμένο στην ανέμη<br />χάνεται η ζωή γύρο το γύρο<br />τι ακόμη να με περιμένει<br />αν δεν βρω ένα ώμο για να γείρω<br /><br /><em>ίσκιοι που με σκιάζετε, ποιοι είστε;<br />λίγη είναι ακόμη η αντοχή μου<br />Ήπειροι μεριάστε και ξακρίστε<br />Ν’ απλωθεί στη θάλασσα η ψυχή μου<br /><br /></em>Άγαλμα στη σάλα ενός μουσείου<br />πως την ακαμψία να ξεπεράσω<br />στην πλαστή ηρεμία του ενυδρείου<br />να κρατήσω τι; και τι ν’ αλλάξω;<br /><br /><em>ρόδι τσακισμένο η υπομονή μου<br />ράγισε γυαλί και σπάσε τζάμι<br />να ακουστεί στα πέρατα η φωνή μου:<br />λίγη η ζωή και δε μου φτάνει<br /><br /></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7522520808385352251?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-52582770062583259702008-01-10T00:51:00.000-08:002008-01-10T00:52:49.863-08:00Μάταια προσμένω να φανεί<br />στο άδειο πέλαγο πανί<br />στη νύχτα μονοπάτι<br />όσα περίμενα καιρό<br />τα 'πνιξε ο χρόνος στο νερό<br />κι η θάλασσα στο αλάτι<br /><br />δώσε μου ύπνε μια αφορμή<br />αφού μου πάρεις το κορμί<br />το νου να πάω ταξίδι<br />πλοίο να πάρω της γραμμής<br />να βγω απ' τα όρια της γης<br />κι απ' της σιωπής το στρείδι<br /><br />σελήνη βγες για να λουστώ<br />μέσα στο φως σου το ξανθό<br />βρέξε ουρανέ συμπόνιανα<br />γίνουν νέα τα παλιά<br />να γίνουν μαύρα τα μαλλιά<br />να ξορκιστούν τα χρόνια<br /><br />Απ' όσα αγάπησε η ψυχή<br />άλλα κλεισμένα στο γυαλί<br />κι άλλα πεθάναν ήδη<br />κλείδωσε η νύχτα τα όνειρα<br />κι εγώ γυρεύω σιδερά<br />να φτιάξω αντικλείδι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5258277006258325970?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-37119528580805467332008-01-09T01:30:00.001-08:002008-01-09T01:30:57.139-08:00Πεζοπορώντας έφτασα ως εδώ<br />αθροίζοντας μικρά βήματα,<br />και ξεπερνώντας μια σειρά<br />οδυνηρών θανάτων.<br />Πέρασα πάνω από δύσβατες στεριές<br />κι ελπιδοφόρες θάλασσες<br />αφήνοντας τα πόδια μου ,απλά,<br />να τα οδηγήσει ο δρόμος<br /><br />Πάει καιρός από τότε<br />που με το θράσος που γεννά<br />η ανενδοίαστη νιότη<br />ξεκίνησα για την διεκδίκηση<br />κάποιων επίχρυσων επάθλων<br />που όπως με δίδαξε στο πέρασμά του<br />ο ρέοντας χρόνος<br />ήταν φριχτά ευτελή<br />κι ολότελα ανάξια θυσιών.<br /><br />Και τώρα να ‘μαι.<br />Έχοντας αντί σώματος, άπιαστο ατμό<br />κι αντί για φλόγα βλέμματος<br />ζεύγος θαμπών λυχνίων<br />ανίκανων να καρπωθούν<br />άλλες θεάσεων ηδονές<br />πλούσιος ωστόσο σε σοφία<br />έστω κι αν σαν απλή παραδοχή<br />της ματαιότητος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3711952858080546733?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-55011292192395364362008-01-09T00:31:00.000-08:002008-01-09T00:33:51.369-08:00αν ζούσε άλλη μια ζωή<br />στο ίδιο σώμα η ψυχή<br />θα 'ξερε τι να κάνει:<br />θα διάλεγε τις αγκαλιές<br />και θα αγαπούσε εφτά φορές<br />τι μια φορά δε φτάνει<br /><br />αν φύσαγε ζεστός νοτιάς<br />θα 'νιωθα απόψε μονομιάς<br />Όσα δεν έχω νιώσει<br />Κι αν έριχνε ο ουρανός<br />χιόνι θα πάγωνε ο καιρός<br />Το σώμα πριν παλιώσει<br /><br />Αν είχα δυο λευκά φτερά<br />θα πέρναγα τα ανθρώπινα<br />θα άγγιζα τη γαλήνη<br />κι αν είχα χρώμα της ντροπής<br />θα 'βαφα κόκκινη τη γη<br />κόκκινη τη σελήνη<br /><br />αν διαρκούσε η ζωή<br />όσο εφτά ζωές μαζί<br />θα 'ξερα πως προφταίνω<br />όμως είναι μοναδική<br />και να κινήσω απ' την αρχή<br />τώρα δεν προλαβαίνω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5501129219239536436?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-57977052315792880502008-01-08T00:30:00.000-08:002008-01-08T00:32:29.636-08:00Νύχτα. Πομπές λαθών τελετουργούν θορυβωδώς στη σκέψη μου<br />Λιτανείες λέξεων σιωπηρά ορρωδούν μπροστά στο θάνατο<br />Αυλοί αυτογνωσίας παρωδούν –ασθμαίνοντας- το δήθεν άφθαρτο<br />Κι εγώ που βρίσκω ρώμη κι αντιστέκομαι ανασαίνοντας;<br /><br />Πάσχει η ψυχή από καλπάζουσα απομυθοποίηση όσων λάτρεψε<br />Ατροφικές αισιοδοξίες κυοφορούνται στους παρθενικούς υμένες της<br />Άροτρα ερινυών οργώνουν τα χωράφια του αποτρόπαιου<br />Κι εγώ που βρίσκω την ισχύ ν’ απαξιώνω τη φθορά μ’ ένα χαμόγελο;<br /><br />Σιγή. και περισυλλογή, κι ειλικρινής περίσκεψη:<br />«είμαι ο ίδιος ή με άλλαξε η ροή των χρόνων που περάσαν»;<br />οι παιδικές ανάσες που διαχέονται στους διαδρόμους και στις κάμαρες<br />Αεραγωγοί ελπίδας για τα πλανώμενα αιωνίως πλάνα μου<br /><br />Φθινόπωρο. Πτυχές σύννεφων σαβανώνουν το απέραντο<br />όνειρα Φυλλοβόλα ακολουθούν πιστά το εορτολόγιο της πτώσης.<br />Μα εγώ την βρίσκω εποχή καλή, για αναδασμό των σκέψεων<br />και για σπορά αειθαλών κωνοφόρων ελπίδων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5797705231579288050?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-58562532135938728872008-01-05T22:13:00.000-08:002008-01-04T22:16:15.979-08:00Η ουσία είναι<br />να μην αφήνεσαι ποτέ στις μνήμες<br />γιατί όπως η σκουριά στις λαμαρίνες<br />τρώνε το μυαλό<br />να πας ταξίδι<br />να ψάξεις να 'βρεις κάτι που ν' αξίζει<br />μα όχι απλά που σαν ασήμι θα γυαλίζει<br />κάτι αληθινό<br /><br />όσο κι αν κλάψεις<br />μόνος τον κόσμο δεν μπορείς ν' αλλάξεις<br />ντύνεται η νύχτα χίλιες μεταλλάξεις<br />σε κεριού φωτιά<br />βρες ένα χέρι<br />που να σου δώσει αγάπη και μαχαίρι<br />και στήσε του θανάτου σου καρτέρι<br />χτύπα την ψευτιά<br /><br />η αλήθεια υπάρχει<br />σε θάλασσες που δεν τις γράφει ο χάρτης<br />και σε στεριές π' έχουν να δουν κατάρτι<br />για καιρό πολύ<br />ψάξε στο εντός σου<br />και μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου<br />η ουσία είναι να ναι το γραφτό σου<br />ό,τι θες εσύ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5856253213593872887?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-55641030018060260222008-01-05T22:09:00.000-08:002008-01-04T22:12:31.215-08:00Καταφύγιο συναισθημάτων, ανέκαθεν, η ποίηση<br />ετούτη η μαγική των λέξεων στοίχισις<br />που εξωθεί τις κόρες των ματιών να δούνε<br />οδηγημένες ,λες, από ένα φως μυστήριο<br />άλλες θεάσεις πέρα και πάνω από το άμεσα ορατό<br /><br />Που είσαι τώρα που χρειάζομαι τη συνδρομή σου<br />να ανοίξεις δρόμο στους σκοτεινούς όγκους των ορέων<br />που εγκαταστάθηκαν ακάλεστοι κι ασάλευτοι τριγύρω μου;<br />Που είσαι να καταστήσεις εσβατόν το πέλαγος<br />με τη δική σου ρώμη<br />τις κραταιές καθυποτάσσοντας στο κράτος σου<br />νύχτες των απροειδοποίητων θλίψεων;<br />Που είσαι ,να κυοφορήσεις τις ελπίδες μου<br />τώρα που άπελπις τίκτω ασπόνδυλα όνειρα<br />ανίκανα να στηριχτούν στα ατροφικά τους μέλη;<br /><br />Φως αυγινό σαν να διαφαίνεται κοντά.<br />Ήχος διπλών αυλών σαν να θέλγει τα σύνεργα της ακοής μου.<br />Δίπλα μου σαν να οικοδομούνται – ακούω ευκρινώς<br />τον ήχο των αθόρυβων μαστόρων-<br />αντισεισμικά υπόστεγα αισιοδοξίας.<br />σαν να εγείρονται ,κάτω από τα ανυποψίαστα μου βλέφαρα,<br />στοές αψιδωτές που οδηγούν σε θολωτά κτίσματα<br />βαθιών αναπνοών,<br /><br />Ίσως και να μην είναι τόσο μακριά<br />η ώρα της ανάτασης…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5564103001806026022?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-16147216675738530252008-01-03T23:48:00.000-08:002008-01-02T23:48:30.265-08:00Την ώρα που άλωνε η νύχτα τα μάτια μου<br />κι οι ενύπνιες μορφές φορούσαν τις καλύπτρες τους<br />έτοιμες να βαδίσουν τελετουργικά, σαν σε πομπή,<br />περνώντας κάτω απ’ τις θριαμβικές αψίδες<br />των βλεφάρων μου<br />τροπαιοφόρες με κυκλώνουν μνήμες<br /><br />Λακτίζει η ομορφιά την ομοιομορφία<br />έτσι ως μες απ’ τα γαλάζια κύματα του ιλίγγου<br />σαν από θαύμα αναδύονται νησιά<br />προορισμένα να προσφέρουν τους λιμένες τους<br />στα πιο εξόριστα όνειρα, στα πιο παραδαρμένα…<br />και πάνω στα δυσπρόσιτα όρη<br />με τους γκρίζους βράχους<br />να αναφύονται μονές υπομονής<br />με άσπρους θόλους και τέμπλα εγκαρτέρησης.<br /><br />κι οι κάμποι του μυαλού με τα σιτάρια<br />αρχίζουνε να παίζουν με τον άνεμο<br />κατανικώντας την ακινησία αιώνων<br />κι η ίδια η ψυχή μου<br />περνώντας μέσα από αδιάνοιχτες ακόμη οδούς<br />φτάνει με δίχως κάματο σε τόπους ηλιόλουστους<br />που μόνο οραματιζόταν άλλοτε<br />ξεχνώντας πως την συμπαρασύρει<br />στο γήρας το αδυσώπητο,<br />το σώμα μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1614721667573853025?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-78780462793550697812008-01-03T22:36:00.000-08:002008-01-02T22:37:52.761-08:00σφουγγάρια βγήκαν στον αφρό<br />αρσενικό με θηλυκό<br />κοιτάχτηκαν κι αγκαλιαστήκαν<br />στα σώματα τα μαλακά<br />όσα κι αν κρυβαν μυστικά<br />τα μοιραστήκαν<br /><br />κι ο ύπνος μύρισε δαφνόφυλλα<br />από τη δόξα της αγάπης<br /><br />δυο στρείδια αφήσαν τον βυθό<br />αρσενικό με θηλυκό<br />και σμίξανε και φιληθήκαν<br />και ξεδιπλώσαν τις σιωπές<br />δώδεκα θάλασσες πλατιές<br />τα λυπηθήκαν<br /><br />κι ο ύπνος μύρισε δαφνόφυλλα<br />από τη δόξα της αγάπης<br /><br />αγγέλοι δυο στον ουρανό<br />αρσενικός με θηλυκό<br />βγήκανε νύχτα περπατήσαν<br />κι άφησαν κάτω τα σπαθιά<br />στρώσανε στην αστροφεγγιά<br />και ενωθήκαν<br /><br />κι ο ύπνος μύρισε δαφνόφυλλα<br />από τη δόξα της αγάπης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7878046279355069781?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-12354919377457811542008-01-03T22:32:00.000-08:002008-01-02T22:33:37.536-08:00βραχνό λαγούτο οδηγεί απόψε την ψυχή μου<br />ως μπαίνει μέσα στο βαθύ λαγούμι της σιωπής<br />κι αναρωτιέμαι νόημα αν έχει πια η ζωή μου<br />αφού όσα πόθησα πολύ τα έχω απαρνηθεί<br /><br />όμως σαν σπίτι που έπεσε και προσκυνά το χώμα<br />μα τα θεμέλια του ειν’ θαρρείς ακόμη ζωντανά<br />νιώθω μες στην ερείπωση του σώματος μου, ακόμα<br />να υπάρχει κάτι πιο βαθύ …. κάτι που δεν γερνά<br /><br />κι όσο κι αν θες αδίσταχτο θεριό να με χαλάσεις<br />μάθε , δεν παραδόθηκα ποτέ μου αμαχητί<br />κι εφτά στιλέτα κάρφωσα στο σώμα της θαλάσσης<br />για κάθε που μου βούλιαξε στα βάθη της σκαρί<br /><br />μα ως πότε θα καπνίζουνε τα ερείπια του μυαλού μου;<br />γιατί δεν σβήνουν οι φωτιές αφού έπιασε βροχή;<br />με την ευτέλεια να κυλά στις φλέβες του καιρού μου<br />στίχους δε θέλει μα σπαθί ετούτη η εποχή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1235491937745781154?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-124758473599913282008-01-02T01:55:00.000-08:002008-01-02T01:56:26.792-08:00Το θλιβερό της μοναξιάς μου αλφαβητάρι<br />το διάβασε μια μάγισσα σπλαχνομαντεύτρα<br />δάμασε μου 'πε τον καιρό, σπάσε την πέτρα<br />ασπάσου του ήλιου το λαμπρό προσκυνητάρι<br /><br />να σταματήσει η βροχή ήθελα τόσο<br />να δω τον ήλιο που τον είχα λαχταρήσει<br />και τώρα που το φως τα σύννεφα έχει σκίσει<br />θηλιά μου σφίγγει το λαιμό το ουράνιο τόξο<br /><br />Αίνιγμα φυτεμένο σ' άκρια ενός κήπου<br />η αγάπη, κι έκρυβα τη λύση στην ψυχή μου:<br />η σάρκα σου είχε μυρωδιά κομμένου κίτρου<br />ξύπναε τη γεύση ,την οσμή ,την ορασή μου<br /><br />Μέσα απ' τη χλώρη του βυθού βγαίνει κοχύλι<br />και μέσα απ' το κοχύλι η άλικη πορφύρα<br />ήξερα απ' την αρχή πως σ' ονομάζαν μοίρα<br />μα με πλανέψανε τα κόκκινα σου χείλη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-12475847359991328?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-83112550598079138072008-01-02T00:49:00.000-08:002008-01-02T00:50:32.261-08:00σφαίρες πετάνε του καρού οι σφαιροβόλοι<br />ακόντια αιχμηρά του χρόνου οι ακοντιστές<br />αδημονούνε στους βατήρες δισκοβόλοι<br />δολιχοδρόμοι αιώνες ξεπερνούν το χτες<br /><br />κι εγώ στο στάδιο σε μια απόκληρη κερκίδα<br />σε μια ανυπόληπτη κι ακίνητη σιωπή<br />χειροκροτώντας μια που μ' έδιωξε πατρίδα<br />και λαχταρώντας νέα γη να με δεχτεί<br /><br />αυτάρεσκη ερμηνέυτρια κι απόψε η σκέψη<br />σε μι' άδεια ορχήστρα, σ' ένα κοίλον αδειανό<br />να την επευφημήσει ποιος; ποιός να την στέψει<br />όταν υποκλιθεί με χάρη στο κενό<br /><br />κι εγώ στο εδώλιο καθισμένος μόνος κι ένας<br />το βλέμμα μου έχοντας στραμμένο δυτικά<br />προσμένω μήπως άγγελος φανεί κανένας<br />να δώσει κάθαρση σ' ότι με τυραννά<br /><br />κι όπως φυτρώνει μέσα μου άγρια χλωρίδα<br />κι αναρριχώνται μολυσματικοί κισσοί<br />τι κι αν πετά από πάνω μου του αύριο η ελπίδα<br />αφού με ζώνουν τα ερπετά του χτες κι εσύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8311255059807913807?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-10933134732744840672007-12-22T22:49:00.000-08:002007-12-21T22:50:14.906-08:00μάνα δεν είμαι πια παιδί περνούν τα χρόνια<br />κι εσύ πολύ βιαζόσουν να με μεγαλώσεις<br />σύρθηκα για να βρω την ευτυχία στο χώμα<br />κι αν λέρωσα τα γόνατα μη με μαλώσεις<br /><br />με κόκκινο κορδόνι δένω το φεγγάρι<br />κοίτα μαμά τι όμορφο που έχω μπαλόνι<br />και να γινότανε στον ουρανό να πάρει<br />το σώμα μου απ' τη γη που πήρε να παλιώνει<br /><br />στο γαλανό ζητώ όσα στη γη δε βρήκα<br />την ηρεμία να αποκτήσω που δεν έχω<br />μαμά πετώ και κάτω αφήνω όλη την πίκρα<br />Μη μου φωνάζεις! Δε γυρνώ, μα θα προσέχω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1093313473274484067?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-80524367787650460662007-12-21T01:07:00.001-08:002007-12-21T01:07:50.701-08:00Οι επιθυμίες μου ,όλες τους, είχαν κάτι ψηλόλιγνα κορμιά<br />τόσο που η κώμη τους άγγιξε -κάποτε-<br /> τη φωτεινή πορεία των άστρων,<br />τα δάχτυλά τους χάιδεψαν τις παρειές<br />της ρόδινης σελήνης<br />τα μάτια τους κοιτάξανε κατάματα την αισιοδοξία<br />κι εναγκαλίστηκαν ,παράτολμα ,το αδύνατο<br />κι είχαν τη σάρκα γυναικός αγαπημένης<br />τόσο, που κάποιες νύχτες νόμισα πως ήμουν<br />ξανά μωρό στην αγκαλιά της μάνας μου<br />κι άλλη φορά πως άγγιξα το στήθος<br />κάποιας, παράφορα όμορφης, <br />και ποθητής ερωμένης. <br /><br />Ω! τι γινήκατε τώρα που ο άνεμος σπρώχνει κατά δω τις λύπες;<br />και που είναι τα παρήγορα λευκά σας χέρια<br />να αναστήσουν το θρίαμβο της νιότης που αποσύρεται<br />σαν κουρασμένη άνασσα απ’ τις πολλές τις κολακείες<br />και τα ψέματα;<br />Που είναι οι ανταμοιβές που υποσχεθήκατε<br />στη σάρκα μου και στην ψυχή μου<br />όταν σας ενθρόνιζα εν δόξει και τιμή<br />βάζοντας μες στις απαλάμες σας σκήπτρα νοερά<br />από χαλκό και κεχριμπάρι ατόφιο<br />και στα μαλλιά σας στεφάνια από μυρτιές<br />κι από γαλάζια κύματα;<br /><br />Βραδιάζει. Κι όπως αποσύρεται το φως<br />κι ακροβατώ στις αιχμηρές παραδοχές της συνείδησης<br />μια λύπη συνεπαίρνει τα μάτια μου αδάκρυτη:<br />Ανένδοτα τα χρόνια που δεν οπισθοδρομούν<br />και που εγώ, ασυναίσθητα ολισθαίνω προς το άπειρο<br />γράφοντας αδυσώπητες γραφές<br />μια ελληνικές και μια φριχτά – φριχτά βαρβαρικές<br />κι όλες σε χρόνο –δυστυχώς- αόριστο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8052436778765046066?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-25643894134849497112007-12-20T01:38:00.000-08:002007-12-20T01:40:00.462-08:00Με σκάφανδρο ευαίσθητο φτιαγμένο από χαρτόνι<br />Κι απόθεμα στους πνεύμονες μια μόνο αναπνοή<br />Πώς να σε πλεύσει η σκέψη μου που σαν σ' αγγίξει λιώνει<br />θάλασσα ανεξερεύνητη βαθιά και σκοτεινή<br /><br />τις νύχτες που απ' το ύπνο μου δεν γίνεται να λείψεις<br />σαν δίσκος του ήλιου π' ακουμπάς τις άκρες των βουνών<br />χωρίς γυαλιά παρατηρώ τις χίλιες σου εκλείψεις<br />φλέγονται οι κερατοειδείς κι οι κόρες των ματιών<br /><br />δες με κι εσύ σ' ένα όνειρο τη νύχτα που κοιμάσαι<br />σαν κύμα ,δες με, να χτυπώ στα βράχια μιας ακτής<br />να με θυμάσαι θέλω εγώ κι όχι να με λυπάσαι<br />Γιατί η ψυχή μου λύπηση δεν θα καταδεχτεί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2564389413484949711?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-24077209527352941822007-12-20T01:11:00.000-08:002007-12-20T01:14:26.563-08:00Της μνήμης μαύρο κατακάθι<br />πικρό της θύμησης νερό<br />μοιάζεις με ρόδο και μ’ αγκάθι<br />μέσα μου αιχμηρό<br /><br />τα μάτια δίκασα σε νάρκη<br />σ’ αιώνια θλίψη την ψυχή<br />υπάρχει αγάπη ή δεν υπάρχει;<br />ποιος θα μου το πει;<br /><br />Τις άηχες όμως νύχτες που μ’ αγγίζεις<br />στο φως πνίγεις τις κόρες των ματιών μου<br />κι όπως συνέχεια πίσω με γυρίζεις<br />είσαι ζωή μαζί και θάνατός μου<br /><br />πετώ τις μέρες στο πηγάδι<br />και βάζω στον καιρό φωτιά<br />για ένα σου απτό μονάχα χάδι<br />που αθανασία με κερνά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2407720952735294182?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-35703068098053914382007-12-20T01:10:00.000-08:002007-12-20T01:11:35.182-08:00Εμείς, οι άνθρωποι, έχουμε μια εγγενή τάση<br />να δυσκολεύουμε την ύπαρξή μας<br />θηρεύοντας το ανούσιο<br />ενώ η ζωή μας όλο κι αλαργεύει<br />σαν κορυφογραμμή από το τζάμι τρένου<br />κι ενώ καλά γνωρίζουμε- ή μήπως όχι; -<br />πως πίσω από εκείνους τους χαμηλούς λοφίσκους<br />που δεν εντυπωσιάζουν καν την όρασή μας<br />κρύβονται ανείδωτες<br />οι πιο σπουδαίες θεάσεις για τα μάτια μας<br /><br />Τα σχέδιά μας, αμπέλια φυτεμένα σε πλατώματα.<br />Ξερολιθιές σκαρφαλωμένες πα στα απόκρημνα<br />κρατάνε με τη βία το χώμα που ριζώνουνε<br />κι ένα ποτάμι νυχτερινής μόνο ροής<br />ποτίζει τις ρίζες τους<br />που όλο και πάνε πιο βαθιά<br />γυρεύοντας κόκκους ευόδωσης<br /><br />εμείς οι θνητοί έχουμε μιαν έμφυτη επιρρέπεια<br />να ιχνηλατούμε το άπιαστο<br />ενώ καλά γνωρίζουμε –ή μήπως όχι;-<br />πως μέσα στις πιο αβαθείς θάλασσες<br />που δεν προκαλούν καν την τόλμη μας<br />υπάρχουν οι πιο ομαλές λιθόστρωτες οδοί<br />που οδηγούν πέτρα την πέτρα στα νεώρια<br />όπου ετοιμόπλοα αναπαύονται<br />τα τριίστια της ψυχής μας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3570306809805391438?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-52516376674556931282007-12-19T23:05:00.000-08:002007-12-18T23:07:10.812-08:00Πέρασα απ’ της εφηβείας τη χίμαιρα<br />βάρκα η ψυχή μου που έμπασε νερά<br />λύγισαν ακόμη και τ’ αγέρωχα<br />στ’ ανεπίστρεπτου τη θέα μπροστά<br /><br />Θάλασσες οι μνήμες και βυθίστηκα<br />λάμψανε στο νου μου δυο βεγγαλικά<br />ένα για μια αγάπη που έζησα άλλοτε<br />κι ένα για τον φόβο του ποτέ<br /><br /><em>κάθε που απ’ τη νιότη μου περνώ</em><br /><em>νιώθω να ανταμώνω το κενό </em><br /><em>έπαψα από αιώνες να αγαπώ</em><br /><em>μα δεν ήθελα να σου το πω</em><br /><br />Σε φιλώ στον ύπνο μου και χαίρομαι<br />μπαίνω στο κορμί σου άγριε ποταμέ<br />κι ως με πας μ’ ορμή κατά το πέλαγο<br />γδύνομαι απ’ το μίζερό μου εγώ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5251637667455693128?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-32086582412582494252007-12-19T23:04:00.000-08:002007-12-18T23:08:12.635-08:00στερούμαι στέρεας όρασης.<br />Πράγμα που μου επιτρέπει να θωρώ,<br />τ’ ακίνητα εν κινήσει<br />και τα βουνά στου ανέμου το αδιόρατο φύσημα<br />να σαλεύουν<br />βαδίζοντας ανάλαφρα κατά τη θάλασσα<br />και τον ουράνιο θόλο να στροβιλίζεται γύρω μου<br />δημιουργώντας δίνες αστρικές…<br />και τα νησιά να υψώνονται πιο πάνω απ’ τα νερά τους<br />σέρνοντας μαζί στην επιφάνεια<br />αρχαία λιμάνια που είχανε αιώνες να αναπνεύσουν<br /><br />στερούμαι χρονικότητας.<br />πράγμα που μου επιτρέπει<br />να απαρνούμαι ενίοτε τις χρονικές βαθμίδες<br />μέλλον, παρόν και παρελθόν,<br />και έτσι άχρονος να προπορεύομαι του σώματός μου<br />δίχως να νιώθω πως είμαι –απλά- συνέχεια<br />μιας έναρξης στην οποία ποτέ δεν συγκατένευσα<br />μήτε και πως με περιμένει κοντά ή μακριά<br />αδυσώπητο ένα τέλος ανερώτητο…<br /><br />στερούμαι κτητικότητας.<br />κι έτσι οι φωνές που μέσα μου ενοικούν<br />και που υψώνονται πάνω απ’ την ανοχή της ακοής μου<br />πάνω κι από την αντοχή της ψυχής μου,<br />νιώθω, να μη μου ανήκουν.<br />Μα πως μπορώ να απεκδυθώ<br />και την ευθύνης της γεννήσεώς τους<br />αφού πηγάζουν –αναμφίβολα- απ’ τη σάρκα μου;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-3208658241258249425?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-49955693922007699402007-12-18T22:55:00.000-08:002007-12-18T01:05:55.740-08:00η σελήνη επιάστη στ' αβαθή<br />κι η νύχτα απ' το παράθυρο σκαρφάλωσε<br />οι ενοχές μνήμα βαθύ<br />κι ο νους μπροστά δεν προχωρεί<br />στα πίσω σκάλωσε<br /><br />Τα λόγια σου ήμερο νερό<br />κι εγώ την ηρεμία του δε τάραξα<br />σ' είδα στον ύπνο μου θαρρώ<br />σαν καταπράσινο δρυμό<br />Πράσινη θάλασσα<br /><br />Σε είδα ανάσκελα να πλες<br />καΐκι τριίστιο που το κύμα δε φοβήθηκες<br />μα με δυο γυάλινες οπλές<br />αντί κουπιά, κι αντί να κλαις<br />το εκδικήθηκες<br /><br />Σ' είδα να μπαίνεις σ' αργαλειό<br />κι ήσουνα λέει η πρωθιέρεια της Δίκτυννας<br />να υφαίνεις φάδι δίμιτο<br />να με βυζαίνεις σαν μωρό<br />με γάλα λύκαινας<br /><br />και πήρε θάρρος το κορμί<br />γιατί του πήρες τη σιωπή και τη λιτάνεψες<br />και μου μαθες πως στη ζωή<br />αξίζει ότι η ψυχή<br />δε το ζητιάνεψε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-4995569392200769940?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-2428982188572528052007-12-18T22:47:00.000-08:002007-12-17T22:48:25.736-08:00Κάπου κοντά, ίσως πίσω απ’ τους πυρσοφόρους ορίζοντες<br />να ενοικεί το φως που περιμένουμε,<br />ανέγγιχτο ακόμη απ’ τις ιδιοτέλειες των θνητών<br />κι αμόλευτο απ’ τα βλέμματα.<br />Αρκεί να το πιστέψουν οι οφθαλμοί μας<br />για να καρπωθούν τη θέασή του.<br /><br />Κάπου κοντά, ίσως και πίσω απ’ το δίσκο της σελήνης<br />να βρίσκονται εν αναμονή οι ελπίδες μας<br />μες στους ροδώνες των ηλιόλουστων Μαΐων<br />ή σε κιτρώνες θαλερούς με θέα τη θάλασσα<br />που όλο σκορπούν την ευωδιά τους σαν πέφτει ο ήλιος<br />μίλια μακριά, χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα.<br />Αρκεί να δείξουν οι ψυχές μας<br />στέρεα πίστη στο ανέλπιστο<br /><br />Κάπου κοντά, ίσως πιο μέσα απ’ το μέσα μας<br />να βρίσκονται οι πηγές των ποταμών<br />που πρόκειται να αναταράξουν τα λιμνάζοντα<br />και που μπορούν μονάχα με τη δύναμη της θέλησης<br />να φέρουν αισίως ως τις εκβολές τους<br />τον πόθο μας να αλλάξουμε<br />Αρκεί-απλά- να ονειρευτούμε την πορεία τους<br /><br />Κάπου κοντά, ίσως και δίπλα μας<br />να βρίσκονται εκείνοι οι άνθρωποι<br />που πρόκειται να αλλάξουν τη ζωή μας ολάκερη<br />αγαπώντας μας μ’ όλη την ειλικρίνεια της ψυχής τους.<br />Αρκεί να τους καλέσουμε κοντά μας<br />μέσα στα σύνορα τα απτά της απαλάμης μας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-242898218857252805?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-85363293938833217542007-12-17T23:06:00.000-08:002007-12-16T23:08:13.103-08:00Ποια βραχνή σκουριασμένη καμπάνα<br />με καλεί στων αρρήτων τον όρθρο<br />ποια με γέννησε γη και ποια μάνα<br />κι όρισε πάντα ξένος να νιώθω<br /><br />ποιο φεγγάρι σφυρήλατη λάμα<br />με λαβή από στιλπνό κεχριμπάρι<br />μακελεύει του ύπνου το θάμα<br />πριν η νύχτα να πάρει χαμπάρι<br /><br />κι εκεί που κάποια ακτή με μαυλίζει<br />τάζοντάς μου λιμάνι με φάρο<br />πριν να φέξει ξανά μ' οστρακίζει<br />κι άλλη οδό πρέπει πάλι να πάρω<br /><br />μα κι αν κάθε που ήλιος προβάλλει<br />εγώ πρέπει να αλλάζω πατρίδα<br />πριν αράξω να φεύγω και πάλι<br />τελευταία πεθαίνει η ελπίδα ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8536329393883321754?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-57445201714137958832007-12-16T22:45:00.000-08:002007-12-15T22:49:57.158-08:00Προτού τον κόσμο τούτο αφήσω<br />και στο σκοτάδι πριν χαθώ<br />μια χάρη απόψε θα ζητήσω<br />από τον άγνωστο θεό:<br /><br />Κέρνα με θεέ μου υπεροψία<br />γέμισε με έπαρση το νου<br />να νιώσω την αθανασία<br />και της ψυχής και του κορμιού<br />ή κάνε με να νιώσω μίσος<br />ένστικτα δωσ’ μου ταπεινά<br />για όλα τα πρέπει και τα ίσως<br />για ότι με καίει και με πονά<br /><br />συννέφιασε και πάει να βρέξει<br />κι εγώ μαζί με τη βροχή<br />αφήνω την ψυχή να τρέξει<br />κι ίσως σε θάλασσα να βγει<br /><br />μα πριν η θάλασσα με πάρει<br />και πριν κι εγώ της αφεθώ<br />χάρη ζητώ απ’ το φεγγάρι<br />κι από της νύχτας το θεό<br /><br />Κέρνα με θεέ μου υπεροψία<br />γέμισε με έπαρση το νου<br />να νιώσω την αθανασία<br />και της ψυχής και του κορμιού<br />ή κάνε με να νιώσω μίσος<br />ένστικτα δωσ’ μου ταπεινά<br />για όλα τα πρέπει και τα μήπως<br />για ότι με καίει και με πονά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5744520171413795883?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-12458560091607369142007-12-16T22:43:00.000-08:002007-12-15T22:45:37.643-08:00Κύκλοι ομόκεντροι δεικνύουν το σημείο της καταβύθισης.<br />Κι εγώ- σαν έξω, σαν πιο πάνω από το σώμα μου-<br />παρατηρώ και απομνημονεύω,<br />επαναλαμβάνοντας διαρκώς, τις ακριβείς συντεταγμένες<br />της υποθαλάσσιας θέσης μου,<br />μήπως και κάποτε θελήσω να με ανασύρω απ’ τους βυθούς,<br />προτού θαφτώ ολοσχερώς μες στα φερτά θαλάσσια ιζήματα<br />προτού αφεθώ ολοσχερώς στις δίνες μιας αναίτιας(;) οδύνης…<br /><br />Μα μέχρι τότε ας ερευνώ τα πολυκύμαντα ύδατα των σκέψεων<br />με αναγνωριστικές βουτιές αυτογνωσίας στις μέσα μου σπηλιές<br />όπου θα υπάρχει σίγουρα ,εν αφθονία, έγκλειστο οξυγόνο.<br />Πρώτη εξάλλου μέριμνα κάθε εγκλωβισμένου εξ’ ανάγκης<br />-σαν από ένστικτο και μόνο επιβίωσης- ,<br />είναι η χαρτογράφησις του ίδιου του κλωβού του<br />μήπως και υπάρχουν χαραμάδες ή ελπίδες διαφυγής<br />προτού να καταστρώσει φιλόδοξα<br />-κι ας μάταια φορές-<br />σχέδια δραπετεύσεως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-1245856009160736914?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-72565433219176429862007-12-16T13:58:00.000-08:002007-12-15T14:12:43.278-08:00Μέχρις εδώ έφτασα, με μιαν ανάσα λες,<br />μ’ ένα φτερούγισμα<br />μήτε που πρόλαβα καλά- καλά να δω,<br />μήτε και που θυμάμαι<br />-έτσι όπως μπαινόβγαινα στις κόγχες<br />όπου αέρας μέσα σε απόλυτη σιγή επωάζει τις θύελλες-<br />αν στην πορεία μου αντάμωσα<br />κάποια ανάπαυλα άπνοιας<br /><br />θυμάμαι μόνο αχνά κι αόριστα<br />κάποιαν ονειρεμένη όχθη<br />που υπέθαλψε με τόση καλοσύνη<br />κάποια νυχτερινά μου βήματα…<br />πλάι σε καλαμιές που ρίζωναν<br />βαθιά μες στο τρεχούμενο νερό<br />κι απάνω σε μαλακά χορτάρια<br />που θρέφονταν από άνεμο<br /><br />Μέχρις εδώ έφτασα, με μιαν ανάσα λες,<br />μ’ ένα φτερούγισμα<br />γνωρίζοντας καλά ότι το πέρασμά μου<br />από τούτη τη γη είναι εφήμερο<br />όπως η διαγραφόμενη πορεία των κύκνων<br />πάνω στο ακοίμητο νερό...<br />μα θα με κούραζε φριχτά<br />ενδεχόμενη αιωνιότητα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7256543321917642986?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-62215560125527130262007-12-15T22:17:00.000-08:002007-12-14T22:19:43.654-08:00Ναι ,διστάζω ναι<br />να ομολογήσω ουρανέ<br />πως έπαψα να θέλω πια, να αισθάνομαι<br />κι όπως ναυαγώ<br />μέσα στο εδώ μέσα στο εγώ<br />λυπάμαι μα να συνεχίσω δεν μπορώ<br /><br />να ταν μια πηγή<br />που να με πότιζε σιγή<br />να δειχνα μόνο σ’ ότι ελπίζω υποταγή<br />που όλο ξεκινώ<br />για έναν πράσινο δρυμό<br />μα καταλήγω στο μηδέν και στο κενό<br /><br />Δυναστεία του νου<br />ο πόνος πάντα του αλλουνού<br />και να δραπέτευα στην πλάτη γερανού!<br />κι ως θα αποδημώ<br />μέσα στο φως το αυγινό<br />μια προσευχή να υψώνω προς τον ουρανό:<br /><br />Πάρε με ουρανέ<br />να πάψω πια να λέω ναι<br />σ’ ότι μισώ και σ’ ότι απεχθάνομαι<br />κρύψε με καλά<br />μέσα σε σύννεφα απαλά<br />να νιώσω σαν μέσα σε μητρική αγκαλιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-6221556012552713026?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-76540774785416646682007-12-14T21:59:00.000-08:002007-12-14T00:01:12.566-08:00περνά η ζωή, κι εγώ εδώ, πιστός θιασώτης<br />σε μια ανεπίστρεπτα που επέρασε εφηβεία<br />ανώφελες αγάπες κι έρωτες της νιότης<br />περνούν μπροστά μου σαν πομπή σαν λιτανεία<br /><br />Ανάλαφρα ας κινηθούν τ΄ ασάλευτα όρη<br />κι ας ακουστεί ώρα δειλινή καμπάνας σήμα<br />των πόθων μου η νηοπομπή βυθίστηκε όλη<br />λίγο με νοιάζει αν μείνει αβύθιστο το σύμπαν<br /><br />Δεν σε πουλώ για όλο του Μίδα το χρυσάφι<br />Ψυχή. σου ορκίζομαι στο μισερό, μυαλό μου<br />λιώνω σαν κίτρινο που καίγεται θειάφι<br />κάθε που θα αναλογιστώ το θάνατό μου<br /><br />μάσκα φορώ θεατρική, ψηλούς κοθόρνους<br />στα που μ’ επευφημούν να ξεχωρίζω πλήθη<br />παραλαμβάνω απ’ τη φθορά σκήπτρα και θρόνους<br />μα δεν προδίδω καμιά μνήμη μου στη λήθη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-7654077478541664668?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-56004262153657086242007-12-13T02:26:00.000-08:002007-12-13T02:55:03.305-08:00(per i miei amici italiani)<br /><br />Volevo parlarti<br />per le navi che sono partite per mari<br />ancora snonosciuti<br />e per le tempeste<br />che rimangono ancora<br />entro le nuvole<br />mai, mai nate<br /><br />Volevo parlarti<br />per le sorprese che hanno martellato i miei occhi<br />e le cose per cui non ho pianto mai<br />per le maree increspate<br />che dormono senza la loro volonta’<br />nella profondita’ dell’ acqua bassa<br /><br />Volevo parlarti<br />per la tassa di sangue che ho pagato<br />per alcuni scarni sogni<br />ma ancora per le palombe<br />che mi offrono nel sogno<br />farfallamenti bianchi<br /><br />Volevo parlarti<br />per il desiderio delle mie dita<br />di digitare l’ intagibile<br />e per le catacombe affossati<br />dove ho lasciato mia voce<br />errare senza sole<br /><br />Volevo parlarti<br />per le lune in cui abbiamo giurato<br />e per il cielo pieno di stelle<br />per i tristi deltaplani entro di me<br />che non aprono i loro piumaggi<br />a causa dell’ apnea<br /><br />Volevo dirti<br />tante parole d' affeto e d’ amore<br />verbi senza voce<br />e per la vita bella che abbiamo esaurito<br />mercanteggiando la nostr’ anima<br />al niente, al niente<br /><br /><br />(το ποίημα αυτό είναι μετάφραση (ας πούμε) του "ήθελα να σου πω"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-5600426215365708624?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-89432970955375521142007-12-13T02:20:00.000-08:002007-12-13T02:24:42.630-08:00<em>Βρέχει. Κι όπως μουσκεύεται η απόσταση </em><br /><em>που με χωρίζει με το άλλοτε </em><br /><em>φέρνω στο νου μου, τα όσα εκποίησα όνειρα</em><br /><em>παίρνοντας εις αντάλλαγμα ευτελέστατον, </em><br /><em>χάλκινης θλίψης κέρματα.</em><br /><em></em><br /><em>Κάπου πίσω στο κάποτε έχω αφήσει τμήματά μου</em><br /><em>για να έχω δικαιολογία να επιστρέφω</em><br /><em>που και που να τα γυρεύω.</em><br /><em>για να χω κάποιαν αφορμήν μελαγχολίας </em><br /><em>ή έστω αναπολήσεως</em><br /><em>και να δικαιολογώ έτσι στους οικείους μου </em><br /><em>κάποιες στιγμές αναίτιας μόνωσης…</em><br /><em></em><br /><em>Βρέχει. στο βάθος – βάθος του καιρού</em><br /><em>Πίσω απ’ τη θυμωμένη ατμόσφαιρα -</em><br /><em>Όσο μπορώ βεβαίως να δω </em><br /><em>με μιαν εγκαταλείπουσα όραση,</em><br /><em>-υπάρχουν κάτι ξέπνοα –αόρατα σχεδόν-</em><br /><em>ίχνη μέλλοντος…</em><br /><em></em><br /><em>όχι δεν δέχομαι πως όλα τούτα είναι ενδείξεις γήρατος.</em><br /><em>αν είχα γεράσει, σίγουρα θα είχα διδαχθεί </em><br /><em>μέχρι εμπεδώσεως </em><br /><em>την προπαίδεια του ανεπίστρεπτου</em><br /><em>είναι μονάχα αποκυήματα αργόσχολων σκέψεων</em><br /><em>και μιας καχυποψίας :</em><br /><em></em><br /><em>Να ενήργησε άραγε με πρόθεση η βροχή</em><br /><em>κατρακυλώντας απ’ τον ουρανό</em><br /><em>κι απογυμνώνοντας το μεσημέρι μου;</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-8943297095537552114?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6600368946505036458.post-25668464675493997542007-12-12T02:55:00.000-08:002007-12-13T02:55:43.566-08:00Ήθελα να σου πω<br />για τα καράβια που έφυγαν για πέλαγα<br />ακόμη αχαρτογράφητα.<br />Και για τις τόσες καταιγίδες<br />που αιώνια εγκυμονούνται <br />στα σπλάχνα των σύννεφων<br /><br />Ήθελα να σου πω<br />για τις εκπλήξεις που έπληξαν τα μάτια μου,<br />για όλα όσα δε δάκρυσα<br />για τις εγκλωβισμένες πλημμυρίδες<br />που αθέλητα κοιμούνται<br />στα βάθη μιας άμπωτης<br /><br />Ήθελα να σου πω<br />και για το φόρο του αίματος που πλήρωσα<br />σε κάτι άσαρκα όνειρα<br />μα και για τ’ αγριοπερίστερα<br />που με κερνούν στον ύπνο<br />λευκά φτερουγίσματα<br /><br />ήθελα να σου πω<br />για την λαχτάρα των δαχτύλων μου<br />να ψαύσουνε το ανέγγιχτο<br />και για τις βυθισμένες κατακόμβες<br />που έχω αφήσει τη φωνή μου<br />να σεργιανά ανήλιαγη<br /><br />ήθελα να σου πω<br />για τα φεγγάρια που ορκιστήκαμε<br />και για τον έναστρο ουρανό<br />για τα θλιμμένα μέσα μου ανεμόπτερα<br />που δεν ανοίγουν τα φτερά τους<br />προφασιζόμενα άπνοια<br /><br />Ήθελα να σου πω<br />τόσα για την αγάπη και τον έρωτα<br />άρρητα ρήματα ,ανείπωτα<br />Και για την όμορφη ζωή που την ξοδέψαμε<br />Πουλώντας τη μισή ψυχή μας<br />Στο τίποτα, στο τίποτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6600368946505036458-2566846467549399754?l=luogointerno.blogspot.com' alt='' /></div>christoshttp://www.blogger.com/profile/09346212296646487289noreply@blogger.com0