φιλώ το χρόνο

τα χρόνια μου τα πέρασα
μεγάλωσα , και γέρασα
χωρίς καλά -καλά να καταλάβω
μέσα μου όλα αμέρωτα
και μια ψευδαίσθηση έρωτα…
τι άλλο πια να ζήσω θα προλάβω;

τα νιάτα μου αλλιώτικα
άγνοια κι αθωότητα
μιαν αίσθηση θαρρείς αθανασίας
δίχτυ η ζωή και μπλέχτηκα
μετά, κι όμως το δέχτηκα
να γίνω θύμα της αυτογνωσίας

η νύχτα άγρια γύρα μου
μα αντί να κλαίω τη μοίρα μου
σ’ ένα βασίλειο ολότελα δικό μου
ντυμένος στην πορφύρα μου
και με σπαθί την πείρα μου
μόνος μου λέω θα φτιάξω το γραφτό μου

με τα φτερά του λόγου μου
πετώ στου παραλόγου μου
τον ουρανό, αντίθετα από νόμο
βιτσιά δίνω του αλόγου μου
τον προαιώνιο φόβο μου
νικώ και σκύβω και φιλώ το χρόνο

σαν αγαπάς

σου χα ‘χαρίσει μια παλίρροια … θυμάσαι;
κι εσύ μου χες χαρίσει δυο μικρά κοχύλια
τον χρόνο σου χα πει καρδιά μου μη φοβάσαι
θα σ’ αγαπώ τι κι αν περάσουν χρόνια χίλια

σου ‘χα περάσει στα μαλλιά ένα αστερία
και σου χα πει: «είσαι η χαμένη μου Ατλαντίδα»
σε παραλία , ποια; … δεν έχει σημασία
σαν αγαπάς ειν’ όλοι οι τόποι μια πατρίδα

σ’ είχα ένα ήλιο που βυθίζονταν κεράσει
κι είδαμε το φεγγάρι ολόφωτο να βγαίνει
το φως του είχαμε στα δυο, οι δυο μοιράσει
σαν αγαπάς ότι μοιράζεσαι αυγαταίνει

σου χα χαρίσει τη μεσόγειο, θυμάσαι
και συ ολάκερο μου χάρισες το Ιόνιο
«ψυχή μου» , μου χες πει, « το χρόνο μη φοβάσαι»
σαν αγαπάς ό,τι αγαπάς μένει αιώνιο

βλέμματα λοξά

βλέμματα λοξά
σ’ ότι πεθαίνει άδοξα
ρίχνω τις νύχτες που ο χρόνος σταματά
κι όσα είχα απωθήσει μες στης μνήμης τα κελιά
βγαίνουν και σμίγουνε καινούρια και παλιά

μέσα στο μυαλό
μέσα σε σπήλαιο άσπιλο
πλάι στο ποτάμι με το ακοίμητο νερό
έχω εκεί κρυμμένο κάτι που το νοσταλγώ
μια αγάπη που δεν κράτησε πολύ καιρό

βλέμματα λοξά
στου κόσμου τα παράδοξα
ρίχνω τις νύχτες που η ψυχή μου αλυχτά
που δεν υποφέρει πια να ζει μες στον πηλό
μα θέλει λέει να περπατά γιαλό- γιαλό…

πίσω απ’ τα ορατά
θωρώ θεριά θεόρατα
και το θεό με το ένα μάτι να κοιτά
κάθε του ματιά , μέσα μου δίκοπη σπαθιά
για όσα δεν έκανα και έκλαψα μετά…

μια θέση στ' όνειρο

Τα πάθη μου τ’ ανθρώπινα σκύβω και προσκυνώ τα
δίψα για δόξα του μυαλού, της σάρκας για ηδονή
ξέροντας όμως τα στερνά ότι νικούν τα πρώτα
πάντα στα αισθήματα έβαζα μιαν οριογραμμή

σαν αγαλμα που ερίζουνε γι αυτό χίλια μουσεία
νιώθω, μα τ’ αποφάσισα απ’ το μάρμαρο να βγω
κι υπερνικώντας του κορμιού τη νεκρική ακαμψία
να περπατήσω αέρινος πιο πάνω απ’ τον καιρό

δεν σας αντέχω πια στεριές, βουνά δε σας αντέχω
γιατί η ψυχή μου πλάστηκε από αρμυρό νερό
δεν έχω πια υπομονή, μήτε κι ανάγκη έχω
να ζητιανεύω στ’ όνειρο, μια θέση διεκδικώ

να αποτινάξω την βαριάν αποφορά χωμάτου
θέλοντας, δρόμους στο νερό θα ανοίξω να διαβώ
δική μου είναι η ζωή, κι ας ειν’ του πεταμάτου
ετούτη μου ‘λαχε κι εγώ ετούτην αγαπώ

κι αν βυθιστώ όπως βούλιαξαν κάποια αρχαία ναυάγια
κατάφορτα πιθαμφορείς με σαμιακό κρασί
κάλλιο να ζω στη θάλασσα με του βυθού τα χάδια
παρά σ’ όσα μ’ αφήσανε με την ψυχή μισή

αγάπη λαχταρίζω

Πώς να μερώσω τη φωνή που όλο μου λέει: ξεκίνα !
πέρνα το ύψος των βουνών, των θαλασσών τα πλάτη
φτάσε ως την άκρη των ακριών, καν’ την ψυχή σου κύμα
κάνε το σώμα σου χορδή, κι ας τεντωθεί, κι ας σπάσει

Πώς να φιλιώσω μέσα μου τις δυο φυλές που ερίζουν
η μια κρατά από Ανατολή κι η άλλη από τη Δύση
αίμα, τα χέρια, τα μαλλιά, τα χνώτα τους μυρίζουν
για την ψυχή μου ποια απ’ τις δυο θα πάρει, θα κερδίσει

Και λέω : θέ μου βόηθα με , θέ μου ξεμίστεψέ με
απ’ του μυαλού του διχασμό κι απ’ του κορμιού τα βάρη
κι όρκο σου μνόω τον πιο φριχτό κι αν θέλεις πίστεψέ με
ποτέ μου θάλασσα μη δω, μην ξαναδώ φεγγάρι

Πώς να μπορέσω να υπερβώ τα σύνορα του κόσμου
που κάθε νύχτα τα χαλώ και κάθε αυγή τα χτίζω
δίχως φεγγίτες κι εμπατές ολόγυρα απ’ το εντός μου
κι αιώνια πένομαι από φως κι αγάπη λαχταρίζω…

τι όνειρα

Βραδιάζει χάνεται το φως
κι ως του θανάτου ο αδερφός
τα βλέφαρά μου κλείνει
αδειάζει μονομιάς ο νους
και δραπετεύω σ’ ουρανούς
που χουν φεγγάρια ασήμι

Κόντρα στης μοίρας τις βουλές
φτάνω κοντά στις εκβολές
στο Δέλτα των ελπίδων
στους φόβους που καραδοκούν
πετώ για ν’ αλληλοσφαχτούν
μήλο των εσπερίδων

κι εκεί στης Στύγας το νερό
με όρκο δένω το θεό
-τι κι αν θεό δεν έχω-
να μη μου στείλει στη ζωή
ότι σιχαίνεται η ψυχή
κι ότι μπορώ να αντέξω

χαράζει, γύρω μου ερημιά
και δεν ακούω φωνή καμιά
δεν βλέπω ανθρώπου ίσκιο
σαν χέρια σφίγγουν το λαιμό
τα όνειρα που έλαχε να δω
κι απόψε μες στον ύπνο

έφερα τη ζωή ως εδώ

έφερα τη ζωή ως εδώ
σε τούτη τη βαθιά σπηλιά,
μέσα στη θάλασσα
πατώντας πάνω στο λαιμό
το αλαζονικό μου «εγώ»
και δε μετάνιωσα

πότε σε τούτο το βυθό
έφτασα με μιαν αναπνιά;
δεν πήρα είδηση
πως με μονάχα ένα φακό
μέσα βαθιά μου προχωρώ
ως τη συνείδηση;

με τα δελφίνια κολυμπώ
διάφανες μέδουσες με προσκαλούν
στο σπίτι τους
κοχύλια από γυαλί θαμπό
διάπλατα ανοίγουν για να μπω
μες στα κελύφη τους

έφερα τη ζωή ως εδώ
τα είδωλά μου τα χρυσά
κάτω γκρεμίζοντας
και με μια φτέρνα από χαλκό
τον φόβο μήπως και χαθώ
άγρια λακτίζοντας