βιβλική εντολή

Νυχτώνει και φεγγάρι κίτρινο ανεβαίνει
κάτι με πιάνει, με δεσμεύει και με αλώνει
με θλίβει που η ζωή περνά, δεν περιμένει
κι η μοναξιά τρώγοντας σάρκες μεγαλώνει

ηχεί σαν βιβλική εντολή ξάφνου η φωνή σου
« χτίσε μου λέει μια κιβωτό από λαμαρίνες
σπάσε τους κάβους που δεσμεύουν την ψυχή σου
και σώσε ,αν θέλεις να σωθείς, όλες τις μνήμες

του φόβου σου κόψε τις φλέβες με νυστέρι
νικούνε πάντα όσοι πιστεύουνε στη νίκη
θα ρθει μ’ ένα κλαδί ελιάς το περιστέρι
να σου υποδείξει την πατρίδα που σου ανήκει»

κι ενώ στα ερείπια του νου μου αποσταμένος
ήμουν χωρίς να με ενδιαφέρει η σωτηρία
από το κύμα του καιρού στα δυο σπασμένος
φώναξα μες στη νύχτα φτου ξελευτερία

επίκληση

τέντωσε τόξο τ’ ουρανού, φλέβα της πέτρας
μπλάβο της θάλασσας κυμάτισε, κορμί
για όσους βρεθήκαν με την πλάτη στην παλαίστρα
τους ηττημένους δεν τους αγαπάει κανείς…

τρέξε νερό του ποταμού , του καταρράκτη
βρέξε βροχή κι απάστραψε άσπρη αστραπή
για κείνους που δεν έχουνε σημείο στο χάρτη
να σημαδέψουν, να το πούνε πάτρια γη

σείσε συθέμελα σεισμέ το νου του ανθρώπου
να λέει πια μονάχα στην αγάπη … ναι
κι όσους κερδίζουν μ’ άλλων πλάτες, μ’ άλλων κόπους
κατακεραύνωσε μια νύχτα κεραυνέ

βγάλε ένα βέλος αιχμηρό απ’ τη φαρέτρα
κυρτό του ορίζοντα δοξάρι πορφυρό
και κάρφωσέ το σ’ όσους για καρδιά έχουν πέτρα
σ’ όσους στα ερείπια πάνω στήνουνε χορό

φεγγάρι κόκκινο προσμένω απόψε πάλι
από την ουράνια σου κρύπτη να φανείς
σαν την πυθία με δάφνης φύλλα στο κεφάλι
να μου μαντεύεις και να με χρησμοδοτείς

κι ως θα σε βλέπω τη ζωή μου εσύ ευλόγα
που έχω ως τα τώρα απ’ την έπαρση σωθεί
κι ας καίγομαι στης μοναξιάς μέσα τη φλόγα
τους ταπεινούς δεν καταδέχεται κανείς …

φαίνεται

φαίνεται, εμένα κύρης μου ήτανε ο Ποσειδώνας
και μάνα μου του πέλαου ο κάτασπρος αφρός
που στ’ όστρακο με κοίμιζε θαλασσινής χελώνας
γι αυτό και μες στις φλέβες μου κυλάει το φευγιό…

φαίνεται ήμουν ποταμός σε πρότερη ζωή μου
ο Αχέρωντας , ο Αμέλητας, ο Νείλος, ο Ιλισσός
που έσκαψε κοίτη στα βουνά βαθιά η δύναμή μου
κι ο πόθος με τη θάλασσα να σμίξω, να ενωθώ

φαίνεται ήμουν κάποτε καράβι στη Φοινίκη
που χτίστηκα από κορμούς κέδρων , κυπαρισσιών
γι αυτό νομίζω, η θάλασσα του κόσμου όλου μου ανήκει
τις νύχτες που αποσύρεται ο νους μου απ’ το παρόν

για αυτό δε θέλω τη στεριά, φόβο έχω του χωμάτου
γι αυτό και δεν εστέριωσα ποτέ σε κάποια γη
τι βγάζει ο αέρας μια βαριά αποφορά θανάτου
κι εγώ μόνο για πέλαγος φαίνεται έχω πλαστεί

προστακτική ικεσίας

γίνε κι απόψε αστραπή και πλήξε τα μάτια μου
να καταλάβω την παρουσία σου
έστω με δίχως σώμα, δίχως σχήμα, δίχως ύλη
έτσι όπως αρέσκονται να εμφανίζονται περιστασιακά
οι μνήμες οι γλυκές του παρελθόντος…

γίνε κι απόψε λόγος στα χείλη μου
μετασχηματίσου σε φωνήεντα και σύμφωνα
συναρμόσου κι απλώσου πάνω στο χαρτί
και γίνε, για άλλη μια φορά
το εύηχό λεκτικό μου παραλήρημα…

γίνε κι απόψε φωνή μες στη σιωπή που με κυκλώνει
μεταμορφώσου σε αρθρωμένο ήχο
και πρόφερε, όπως ήξερες μοναδικά
την απορία, τον θαυμασμό, την έκπληξη…
χύσου μέσα από τις χοάνες της ακοής
στο κέντρο της ψυχής, εκεί που κατασταλάζει το συναίσθημα
και τάραξε, κι αφύπνισε, και σείσε
συθέμελα την επανάπαυσή μου…

ζητώ συγνώμη για την προστακτική ετούτης της γραφής
μα είναι προστακτική μονάχα ικεσίας,
υπήρξα ανέκαθεν ολιγαρκής
και δε νομίζω να απαιτώ πολλά
ζητώντας σου να κάνεις
απλά και μόνο
ό,τι είθισται να κάνουν οι απουσίες…

επιπλέον απομάκρυνση

άλλος ένας κρίκος από την αλυσίδα
αποσυνδέθηκε προσφάτως.
όχι αίφνης, αναμενόταν από καιρό η θραύσις του
εξ’ αιτίας των πολλών χρόνων επικαθήμενης σκουριάς
ανάμεσα στα οστά, πάνω στη σάρκα…
μετρίως ελυπήθηκαν οι οικείοι
"ήταν η ώρα του να φύγει", είπαν άλλοι
όμως εγώ, νιώθω να απομακρύνομαι κι άλλο απ’ το Αδάμ
κι απ’ ότι με συνδέει ακόμη με τον παράδεισο
και με τη συναίσθηση των ανθρώπων
πως είναι εφήμερα ποιήματα πηλού…

κι η ιδέα πως σε λίγο εγώ θα αποτελώ
τον κρίκο τον επισφαλή , της επιπλέον απομάκρυνσης
και το ενδεχόμενο να λυπηθούν – έστω μετρίως- οι προσφιλείς μου,
με κάνει να το σκέφτομαι
πως πρέπει να προσπαθήσω να μείνω αθάνατος
όχι ως προς τη σάρκα, δεν αυταπατώμαι
μα ως προς τις μνήμες που θα φέρνουν στο μυαλό τους
οι άνθρωποι που αγάπησα πολύ
και μ’ αγαπήσαν…

δεν τους εμπόδισα

εξασκημένος να βλέπω κάτω απ’ τα ορατά
-ετούτο είναι το ξαντίμεμα του χρόνου
για όσα μου στέρησε -
μπορώ να διακρίνω τις προθέσεις των ανθρώπων
και τον φθόνο να συλλαμβάνω τον αδιόρατο
να ελλοχεύει πίσω απ’ τις κόρες των ματιών τους
όπως η νύχτα πίσω απ΄ την ανατολή
και να οσμίζομαι από απόσταση, την παρουσία της εξαπάτησης.
Ο αέρας ,βλέπεις ,γύρω από αυτούς που θέλουν το κακό
μυρίζει παράξενα

έμαθα να διαβάζω από νωρίς κι από μακριά
τα χείλη όλων εκείνων που συναλλάσσονται
χαμηλοφώνως κι εν κρυπτώ με το άδικο
να διαβλέπω μέσα στις παλάμες τους τα αόρατα ίχνη
που άφηνε πάντα η ανταλλαγή βρώμικων νομισμάτων
και κάτω απ’ τα ψιμύθια του προσώπου τους
να διακρίνω ευκρινώς τα ανερυθρίαστα μάγουλα τους…

όμως, δεν τους εμπόδισα ποτέ…
τοιχογραφία υπήρξα πάντοτε Αγίου
που ενώ υπέμεινε μαρτύρια φριχτά για να υπερασπιστεί
την πίστη του, κατόπιν λούφαξε για αιώνες
κάτω από στρώσεις δώδεκα ασβέστη
για να χαρεί την έπαρση της αγιότητάς του…
μα πόσο απέχει αυτό απ’ την αγιότητα!

γνώριμη σιωπή

ετούτη η χρησμική σιωπή, η βαριά
που απλώθηκε σαν αίφνης στο δωμάτιο
χαράζει απάνω στο νωπό πηλό με μια αιχμηρή γραφίδα
τα ιδεογράμματα των επιθυμιών μας των ανευώδοτων
και των ονείρων μας τα ονόματα ένα- ένα
σαν προσκλητήριο στρατιωτών απόντων
που επιτέλεσαν στο ακέραιο το χρέος τους
έστω κι αν δεν κατάφεραν την νίκη

δεν ήταν λίγο που κράτησαν ζωντανή την θέλησή μας
κι ακόρεστη τη δίψα για τη ζωή
που μας οδηγούσε να αναζητήσουμε πολλές φορές
τις αναβλύζουσες γλυκές πηγές
οδοιπορώντας όποτε χρειάστηκε
ακόμη και στην έρημο,
ακόμη και στις ξέρες τις θαλασσινές τις απομονωμένες
για να ξορκίσουμε την ανομβρία των καιρών…

ετούτη η ταφική σιγή η βαριά
που απλώθηκε σαν αίφνης στο δωμάτιο
γνώριμη μου είναι και δεν την φοβάμαι
είναι η σιγή που προηγείται πάντοτε της σκέψης μου
και των αναδρομών μου…