Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

σχεδόν ακέραιος

οδήγησα ως εδώ την όρασή μου αμόλευτη σχεδόν
περνώντας την μέσα από καταπράσινα νερά
σε τούτο τον έρημο βυθό
που βρίθει από αόρατα υποθαλάσσια χάσματα

έφερα ως εδώ την ακοή μου ολάκερη σχεδόν
ξεναγώντας την στους ήχους της σιωπής
σε τούτο το έρημο κενοτάφιο
που δεν αξιώθη σάρκες να γευτεί

έφερα ως εδώ την αφή μου, ανέγγιχτη σχεδόν
σέρνοντας την άγρια πάνω στην αιχμηρότητα
σε τούτα τα λειασμένα βότσαλα
που εξομαλύνθηκαν, δοσμένα αιώνες στην ροή

Έφερα ως εδώ τον εαυτό μου ακέραιο σχεδόν
στέρεα πατώντας πάνω στη σαθρότητα
σε τούτο τον έρημο βράχο
που ζώνεται ολοτρόγυρα από θάλασσα…

1 σχόλια:

Clockwork Plum είπε...

Διάβασα μερικά ποίηματά σου και θα διαβάσω και τα υπόλοιπα σε λίγο. Πρέπει να σου πω πως η μουσική των στίχων σου μ'αρέσει πολύ. Από παιδί γράφω και εγώ και ελπίζω όταν θα έχω τα χρόνια σου και την πείρα σου θα γράφω και εγώ έτσι όμορφα! Καλή συνέχια! Θα σε διαβάζω