Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

κάτοπτρα νερού

Κάτοπτρα νερού
τα ίχνη του καιρού
ανεξίτηλα στο μέτωπό μου
πρέπει να βιαστώ
ώρα να νοιαστώ
να γνωρίσω λίγο τον εαυτό μου

Κίτρινα νερά,
σαν τη ζαφορά
και μια οσμή πνιχτή σαν από θειάφι…
κάπου εδώ κοντά
μέσα μου βαθιά
σίγουρα ένα ηφαίστειο υπάρχει

πρόβαλλε η αυγή
βγάζω μια κραυγή
να ξυπνήσει η λάβα απ’ το κρατήρα
σκάβω μέσα μου
φλέβα του σεισμού
για να βρω, με φως απ’ αναπτήρα

Κύκλος η σιγή
κόκκινη πληγή
συνεχείς κι ατέρμονοι χειμώνες
ήρθε ο καιρός
να παραδεχτώ
έχω να αγαπήσω κάτι αιώνες