Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

ιέρειες του φεγγαριού

Οι σκέψεις μου του τρόμου θυγατέρες
που σκιάζονται κι οι ίδιες τα είδωλά τους
φτιαγμένα από χαρτόνι τα φτερά τους
πετούν τις νύχτες και σκορπούν φοβέρες

Η ευτέλεια τριγύρω μου κι εντός μου
του άδηλου ο φόβος κι η αφάνεια
να μην βουλιάξει η που ‘χα περηφάνια
στα θολερά νερά τούτου του κόσμου

Μα πιο πολύ με θλίβει που η αγάπη
πουλιέται κι αγοράζεται με δόσεις
«τι θέλεις να σου δώσω να με νιώσεις;
να αγαπηθώ και να κερδίσεις κάτι"

αφού έφυγες εσύ που εγκυμονούσες
τις αντοχές μου, δίχως καληνύχτα
Οι σκέψεις μου γεννιούνται πάντα νύχτα
ιέρειες φεγγαριού, λευχειμονούσες…